“Çfarë lumturie! Oh çfarë lumturie!”, thoshte murgu gjatë gjithë kohës… Mbreti u zemërua dhe kërkoi shpjegime menjëherë…

©Wikimedia Commons

Njëherë e një kohë, jetonte një i pasur i klasës së lartë në një mbretëri. Ndërsa ai i pasur u rrit dhe kuptoi se vuajtja për pleqërinë ishte pothuajse e njëjtë për të pasurit dhe të varfërit. Kështu, ai hoqi dorë nga pasuria e tij dhe shkoi në manastir për të jetuar si murg.

Në manastir ai praktikoi meditimin dhe çliroi veten nga mendimet e pakëndshme dhe u bë i kënaqur dhe i lumtur. Murgu u plak dhe qetësia e miqësia e tij gradualisht tërhoqi disa ndjekës.

Mes ndjekësve ishte një murg që nuk e humbi kurrë këtë shkëlqim të lumturisë së brendshme dhe gjithmonë mbante një buzëqeshje të madhe. Mjeshtri i tij e dinte sekretin e lumturisë së tij.

Në ato kohë, shumica e murgjve dukeshin mjaft seriozë. Ndonjëherë murgjit e tjerë e pyesnin pse ishte kaq i lumtur. Ai me të qeshur u thoshte: “Edhe sikur t’ju thoja, ju nuk do të më besoni dhe nëse do të mendoja të thoja gënjeshtra, atëherë do të ishte çnderim për zotërinë tim.”

Një vit, pas sezonit të shirave, murgjit dhe ndjekësit e tij shkuan në qytet ku mbreti i lejonte të jetonin në kopshtin e tij të kënaqësive gjatë stinës së pranverës.

Mbreti ishte një njeri i mirë, i cili i merrte seriozisht përgjegjësitë e tij dhe kujdesej mirë për njerëzit e tij. Ai gjithmonë mendonte për mënyra për të rritur prosperitetin dhe mirëqenien e njerëzve, për t’i shpëtuar ata nga çdo rrezik nga vendet fqinje, shpeshherë i duhej të bënte paqe midis ministrave të tij rivalë të shtetit.

Mbreti kishte gjithmonë një apo më shumë gjëra për t’u shqetësuar, kishte aq shumë për t’u shqetësuar sa nuk kishte kurrë kohë të ishte i lumtur.

Ndërsa vera afrohej, mbreti mësoi se murgjit po përgatiteshin të ktheheshin në manastir. Duke marrë parasysh shëndetin e Mjeshtrit, mbreti i kërkoi murgut mjeshtër të qëndronte atje në mbretëri dhe t’i linte ndjekësit e tij të ktheheshin në manastir.

Mjeshtri ra dakord.

Të gjithë ndjekësit u kthyen në manastir. Atje të gjithë vazhduan të praktikonin meditimin. Murgu që buzëqeshte gjatë gjithë kohës, fitoi aq shumë mençuri dhe paqe, saqë u bë edhe më i lumtur se më parë.

I mungonte Mjeshtri i tij dhe donte ta ndante lumturinë e tij me të. Kështu ai u kthye në mbretëri për një vizitë.

Kur mbërriti, u ul në një qilim te këmbët e Mjeshtrit të tij dhe nuk foli shumë, por thoshte: “Çfarë lumturie! Oh çfarë lumturie!”

Në të njëjtën kohë, mbreti erdhi për të vizituar. Ai i bëri respekt Mjeshtrit murg. Megjithatë, murgu i ardhur nga manastiri vazhdoi të thoshte: “Çfarë lumturie! Oh çfarë lumturie!”

Murgu as nuk u ndal për të përshëndetur mbretin dhe për të treguar respektin e duhur. Kjo e shqetësoi mbretin dhe ai mendoi: “Me gjithë shqetësimet e mia, po aq i zënë sa jam. Edhe kur gjeta kohë për vizitë dhe ky murg nuk më respekton aq sa të më njohë. Sa fyese!!”

Ai i tha mjeshtrit murg: “A është budalla ky murg? Pse është kaq plot lumturi. A qëndron kështu kaq dembel gjatë gjithë kohës?”

Mjeshtri murg e dinte se mbreti do ta mendonte këtë dhe tha: “Mbreti im, ki durim dhe unë do të të tregoj burimin e lumturisë së tij.

Jo shumë e dinë, por ky murg i gëzuar dikur ka qënë vetë një mbret, po aq i pasur dhe i fuqishëm sa ju! Pastaj u shugurua murg dhe hoqi dorë nga jeta e tij mbretërore. Tani ai mendon se lumturia e tij e vjetër nuk ishte asgjë në krahasim me gëzimin e tij të tanishëm!

Ai ishte i rrethuar nga njerëz të armatosur, të cilët e ruanin dhe e mbronin. Tani, ai ulet vetëm në pyll pa asgjë për t’u frikësuar, ai nuk ka nevojë për roje të armatosura. Ai ka hequr dorë nga barra e shqetësimit për pasurinë për të mbrojtur.

Në vend të kësaj, i lirë nga shqetësimi për pasurinë dhe frika nga pushteti, mençuria e tij mbron veten dhe të tjerët. Ai përparon në meditim drejt një paqeje të tillë të brendshme dhe kjo është arsyeja pse ai nuk mund ta mbajë veten të mos e thotë këtë.”

Mbreti u trondit nga ajo që dëgjoi, e kuptoi menjëherë. Dëgjimi i historisë së atij murgu që pak mëparë e quajti budalla, e bëri atë të ndihej i qetë por edhe në faj, ndaj qëndroi atje për ca kohë dhe mori këshilla nga të dy. Më pas i nderoi dhe u kthye në pallat.

Mësimi:

Nëse shpëtoni nga lidhja e ngushtë me paranë dhe pushtetin, lumturia dhe qetësia juaj do të rritet.