Dy shokët peshkatarë, njëri që e kapte peshkun, dhe tjetri që pasi e kapte e hidhte përsëri në ujë…

©Wikimedia Commons

Ishin dy peshkatarë të cilët kishin vite të shumta miqësie të ngushtë.

Ata kapnin peshk së bashku në fundjavë. Duke qenë se ishin të zënë në punët e tyre personale dhe familjare, vështirë se kishin kohë ta kalonin së bashku.

Ishte një e shtunë dhe ata vendosën të shkonin me makinë në një pellg aty pranë për të shijuar ditën e tyre në peshkim. Gjithashtu, ata donin të bënin një festë me peshqit që kapnin.

Të dy mbanin vegla thelbësore, pajisje gatimi, përbërës dhe pajisje peshkimi. Ata arritën te pellgu.

Ata u ulën në një distancë dhe filluan të gjuanin peshkun. Peshkatari i parë kapi një peshk të madh dhe të bukur në pak minuta. Ai ishte shumë i lumtur dhe e vendosi peshkun në kutinë e akullit për të ruajtur freskinë. Ai vendosi të gatuajë peshkun si një i tërë në mesditë. Ai kaloi pak kohë dhe kapi disa peshq të tjerë. Ai vendosi të bënte një vakt madhështor me peshkun. Gjithashtu, ai ngriu disa peshq për t’i kthyer në shtëpi.

Kaluan pothuajse më shumë se një orë që ata po peshkonin. Më pas ai iu afrua mikut të tij dhe e pyeti nëse kishte nevojë për ndihmë. Miku tha jo. Në pak minuta, peshkatari i dytë kapi një peshk të madh. Megjithatë, ai e hodhi atë përsëri në liqen.

Peshkatari u befasua me veprimin e tij. Ai qëndroi i heshtur. Miku i tij i ngushtë kapi shumë peshq të mëdhenj, por ai sapo i kapte i hidhte të gjithë ata peshq në liqen. I mërzitur shumë nga veprimi i tij, peshkatari i parë me zemërim e pyeti: ‘A je i çmendur? Pse i gjuan peshqit tuaj përsëri në ujë? Ata ishin të bukur dhe të mëdhenj!’

Peshkatari i dytë u përgjigj: “E di që ishin të mëdhenj, por nuk e kam tiganin e madh për të gatuar peshkun e madh! Kështu që unë jam duke kërkuar për një peshk më të vogël që i përshtatet tiganit tim të gatimit! Zoti po më shqetëson sot.”

Duke dëgjuar këtë, peshkatari i parë u habit. Ai e këshilloi peshkatarin e dytë që të priste peshkun e madh në copa të vogla që të përshtateshin në tigan dhe t’i gatuante siç duhet.

Shumë njerëz janë si peshkatari i dytë. Jeta na ofron një grusht mundësish të mëdha, shanse dhe madje edhe pasuri që ne shumë herë i shpërfillim sepse nuk përputhen me ato që ne kemi paramenduar.

Mësimi:

Mundësitë që na jepen në jetë duhet të shfrytëzohen sepse nëse i shpërfillim nuk kemi garanci nëse ato do të përsëriten. Në jetë mundësitë vijnë shpesh jo në atë formë, përmasë, kohë apo përmbajtje siç e kemi imagjinuar apo siç kemi paracaktuar pritshmërinë tonë. Ne duhet të jemi mendjehapur, të pakushtëzuar nga pritshmëritë, për t’i kapur mundësitë ashtu siç ato vijnë.

Mos e humb atë jetë që është hapur për ty, duke u qepur pas asaj që ke paramenduar për veten. Peshku nuk di për madhësinë e tiganit tuaj, ndërsa tigani (ju) mund të përshtate për madhësinë e peshkut.