”Edhe pluhuri u bëhtë ar me prekjen tënde”, ishin fjalët e vetme që babai i trashëgoi… Djalit i mjaftuan ato!

©Wikimedia Commons

Kur erdhi koha e pleqërisë së thellë, babai thirri djalin e tij Dhanpal dhe i tha:

“Bir, nuk kam asnjë pasuri që ti të trashëgosh, por kam punuar gjithë jetën time me të vërtetën dhe ndershmërinë. Pra, unë mund t’ju jap vetëm bekimet e mia. Të bekoj që të jetosh një jetë të lumtur. Edhe pluhuri u bëhtë ar me prekjen tënde.”

Djali uli kokën dhe preku këmbët e të atit. Babai e bekoi duke i vendosur dorën në kokë dhe dha jetën.

Tani, e gjithë përgjegjësia ishte mbi Dhanpal, ai duhej të merrte të gjitha shpenzimet e shtëpisë. Kështu, ai filloi biznesin e tij me karroca të vogla dore. Dalëngadalë biznesi i tij filloi të rritej dhe ai hapi një dyqan të vogël.

Biznesi u rrit më tej. Tani, Dhanpal llogaritej ndër njerëzit e pasur të qytetit.

Dhanpal gjithmonë besonte se gjithçka ishte rezultat i bekimeve të babait të tij. Sepse babai i tij nuk hoqi dorë kurrë nga durimi, besimi, e vërteta, ndershmëria. Prandaj, i gjithë suksesi i tij ishte rezultat i bekimeve të babait të tij.

Dhanpal gjithmonë do ta thoshte këtë përsëri dhe përsëri.

Një ditë shoku i tij e pyeti: “Nëse babai juaj kishte kaq shumë forcë, atëherë pse vuajti? Pse nuk e përdori këtë për të përparuar?”

Dhanpal u përgjigj: “Unë nuk po flas për fuqinë e babait tim, por për fuqinë e bekimeve të tij.”

Kaluan shumë vite. Dhanpal filloi të bënte biznes jashtë vendit. Kudo që të bënte biznes do të kishte shumë fitime.

Një ditë i erdhi ndërmend: “Unë vetëm përfitoj. Kështu që a duhet të përpiqem ta përjetoj një herë humbjen!” Kështu ai pyeti një nga miku i tij dhe e pyeti për një biznes që mund t’i shkaktojë humbje.

Shoku ndjeu se Dhanpal ishte bërë krenar për suksesin dhe paratë e tij, kështu që për të hequr arrogancën e tij, duhet t’i them një biznesi që ai patjetër do të pësojë humbje.

Ai i tha: “Ti blen karafil në Indi, e ngarkon në një anije dhe e çon për ta shitur në Zanzibar të Afrikës. Sepse Zanzibari është vend i karafilit dhe prej andej karafili blihet në Indi dhe shitet këtu me çmim 10-12 herë. Nëse blini karafil këtu në Indi dhe më pas i shesni në Zanzibar, atëherë patjetër që do të pësoni humbje.”

Dhanpal-it i pëlqeu ideja e tij dhe bleu karafil në Indi, i paketoi dhe i ngarkoi në anije dhe arriti në ishullin Zanzibar.

Zanzibari drejtohej nga Sulltani. Kur Dhanpal ishte në rrugën e tij për të takuar tregtarët e Zanzibarit, ai pa një person që vinte nga përpara me ushtarë.

Ai pyeti një nga ata ushtarë: “Kush është ky?”

Ushtari u përgjigj: “Ky është Sulltan i Zanzibarit”.

Duke e parë atë përpara, Sulltani i kërkoi Dhanpal-it prezantim. Dhanpal e përshëndeti dhe i tha: “Unë jam tregtar nga India dhe kam ardhur këtu për të bërë biznes.”

Sulltani filloi të fliste me të.

Dhanpal pa që ushtarët mbanin sita të mëdha në vend të shpatave ose armëve. Ai u befasua kur e pa këtë dhe me mirësjellje e pyeti Sulltanin: “Pse ushtarët tuaj mbajnë sita të mëdha me vete?”

Sulltani qeshi dhe tha: “Puna është se në mëngjes kisha ardhur për një shëtitje në plazh dhe më pas një nga unazat më ra nga gishti në rërë dhe nuk e vura re. Kur vura re se humba unazën, u ktheva me ushtarë që mbanin sita për të filtruar rërën për të gjetur unazën time.”

Dhanpal tha: “Unaza duhet të jetë shumë e shtrenjtë”.

Sulltani tha: “Jo! Unë kam unaza të panumërta që vlejnë shumë më tepër se kaq, por ajo unazë është bekim i një Mistiku dhe besoj se sulltanati im është kaq i varur dhe i lumtur me bekimet e atij Mistiku. Kjo është arsyeja pse për mua ajo unazë është e paçmueshme.”

Pasi tha këtë, Sulltani pyeti: “Çfarë mallrash ke blerë për tregti?”

Dhanpal u përgjigj: “Karafili!”

Sulltani u habit me përgjigjen e tij. Ai tha: “Kjo është toka e karafilit dhe keni ardhur këtu për të shitur karafil? Kush ju dha një këshillë të tillë? Sigurisht që dikush duhet të jetë armiku juaj. Sepse këtu mund të blini një grusht karafil për një qindarkë. Kush do të blejë karafil nga ju? Çfarë do të fitoni?”

Dhanpal tha, “Kam ardhur për të parë nëse do të jem në gjendje të fitoj këtu apo jo! Sepse me bekimin e babait tim, çfarëdo biznesi që kam bërë deri më tani, kam bërë vetëm fitim. Kështu që tani dua të shoh nëse bekimet e tij do të japin fryte edhe këtu.”

Sulltani pyeti: “Bekimi i babait? Çfarë do të thotë kjo?”

Dhanpal tha, “Babai im punoi gjithë jetën e tij me ndershmëri dhe integritet, por nuk mund të fitonte para. Në momentin e vdekjes së tij, ai më bekoi në emrin e Zotit dhe tha që edhe pluhuri në dorën tënde të shndërrohej në ar.”

Ndërsa thoshte këtë, Dhanpal u përkul dhe mori një grusht rërë nga toka dhe hapi grushtin përpara Sulltanit dhe i hodhi rërë nga gishtat.

Të dy ata, Dhanpali e Sulltani nuk u besonin syve. Ishte unaza e humbur e Sulltanit në dorën e tij.

Sulltani ishte shumë i kënaqur kur pa unazën dhe tha: “Zoti e bëri të vërtetë bekimin e babait tuaj.”

Dhanpal u përgjigj: “I njëjti Zot i bën të vërteta bekimet e një mistiku”.

Sulltani u gëzua dhe tha: “Unë do t’ju jap çdo gjë që të kërkoni sot”.

Dhanpal tha: “Jeto njëqind vjet dhe kujdesu mirë për njerëzit e tu. Njerëzit të jetojnë të lumtur. Përveç kësaj, unë nuk dua asgjë.”

Duke dëgjuar këtë Sulltan u bë më i kënaqur dhe tha: “Unë do t’i blej të gjitha mallrat tuaja dhe do t’ju jap çmimin që kërkoni”.

Mësimi:

Kjo histori mëson se nëse keni Bekimet e Atit/Plakut tuaj, atëherë asnjë fuqi në botë nuk do t’ju lejojë të mposhteni askund. Nuk ka aset tjetër më të mirë sesa ta kesh zemrën të mbushur me Bekimet e prindit. Nëse qoftë për një moment bekimi i prindit nga mungon ose na është mohuar, atëherë suksesi, edhe nëse arrihet, nuk do të shijojë. Prandaj, gjithmonë nisumi me bekimin e prindërve. Ky është shërbimi më i madh ndaj Zotit.