“Kam pasuri e gjithçka pafund, por më mungon vetëm një gjë”, i tha pasaniku… “Sot do të rrish këtu me mua”, iu përgjigju i urti

©Wikimedia Commons

Dikur jetonte një njeri i pasur, i cili kishte shumë prona, një rezidencë të madhe dhe shërbëtorë gjithandej, por ai ende nuk kishte paqen mendore.

Një ditë dikush i tha atij se një i Urtë jeton në zonën afër. Ai i tha atij se, i Urti ka një fuqi të tillë që, nëse njerëzit shkojnë tek ai, me fuqinë e tij ai do t’u jepte njerëzve atë që dëshironin.

Burri i pasur shkoi te i Urti dhe u përkul para tij dhe i tha: “Zotëri, nuk më mungojnë paratë, por mendja ime mbetet shumë e shqetësuar. Ju lutem më jepni ndonjë zgjidhje me anë të të cilit kjo trazirë do të largohet, do t’jua shpërblej me pasuri të mëdha.”

Njeriu i pasur mendoi se i Urti do t’i jepte një fatsjellës ose do të bënte diçka që do t’ia plotësonte dëshirën në çast.

Por çuditërisht, i Urti nuk i kërkoi asnjë nga ato, i kërkoi të qëndronte me të. Njeriu i pasur e kuptoi se i Urti i kërkoi të qëndronte aty, në mënyrë që të përdorte fuqinë e tij për të larguar trazirmet e tij.

Njeriu i pasur ra dakord.

Mëngjesin tjetër, burri i Urtë i kërkoi të pasurit të qëndronte ulur në diell për gjithë ditën ndërsa ai vetë hyri brenda kasolles së tij në hije dhe u ul atje i qetë.

Ishte kohë vere dhe njeriu i pasur duhej të qëndronte në diell gjithë ditën. Duke menduar sesi vetë Urtaku ishte ulur brenda dhe duhej të qëndronte jashtë gjithë ditën, ai u zemërua shumë, por qëndroi i heshtur.

Ditën tjetër, i Urti i tha Pasanikut se nuk do të hante ushqim për tërë ditën. Atë ditë, pasaniku nuk mori as një grimë ushqim për të ngrënë dhe ndërkohë, vetë i Urti u ul përballë tij dhe hante ushqim me kënaqësi të madhe.

Nuk kishte pasur kurrë një ditë të plotë në jetën e njeriut të pasur që ta kalonte pa ngrënë, por sot, ai nuk arriti të hante fare. Për shkak të urisë ai ishte i mërzitur. Natën ai nuk mund të flinte as për një moment. Ai vazhdoi të mendonte se sa egoist është Urtaku.

Ditën tjetër Burri i pasur u zgjua herët dhe filloi të paketonte çantën e tij dhe të largohej. Kur i Urti e pa këtë, ai pyeti: “Çfarë ndodhi?”

Njeriu i pasur u përgjigj: “Unë erdha këtu me shumë shpresë, por nuk mora asgjë. Përkundrazi, më është dashur të përballem me telashe të tilla me të cilat nuk jam përballur kurrë më parë në jetën time. Prandaj, unë po shkoj.”

Duke dëgjuar këtë, i Urti qeshi dhe tha: “Të dhashë kaq shumë, por ti nuk more asgjë.”

Njeriu i pasur e shikoi Urtakun me habi dhe e pyeti: “Çfarë? Asgjë nuk më ke dhënë, asgjë.”

I urti u përgjigj: “Kur të bëra të ulesh në diell ditën e parë dhe unë qëndrova në hije, u përpoqa të të them se hija ime nuk mund të të jetë e dobishme për ty.

Ti nuk e kuptove këtë.

Të nesërmen të mbajta të uritur dhe për veten time hëngra shumë mirë, nga kjo u përpoqa t’ju them se stomaku juaj nuk mund të mbushet me ushqimin tim.

Mos harro se, ti nuk do të mund të merrni asnjë përfitim nga Sadhana ime. Nëse doni paqen mendore, atëherë unë mund t’ju tregoj rrugën, por ju duhet të ecni vetë atë rrugë.

Ju keni vënë pasuri me përpjekjet tuaja dhe gjithashtu do të merrni paqe me përpjekjet tuaja.”

Mësimi:

Është e pamundur që problemet tona të marrin zgjidhje të menjëhershme dhe në çast si për mrekulli, përmes ndërhyrjes hyjnore apo ilaçeve. Ai që pretendon se e bën këtë gjë duhet ta shohim me shumë dyshim. Rrugën për tek vetja jonë, dhe harmoninë me veten tonë, nuk mund ta bëjë askush tjetër për ne, veç nesh.