Mbreti që blinte kuaj, dhe tregtari që ia punoi bukur në pazar…

©shutterstock

Një mbret thuhet se ishte aq shumë i fiksuar pas kuajve saqë mbante një koleksion me disa nga racat më të mira të kuajve në stallën e tij.

Një ditë një tregtar kuajsh nga Arabia erdhi në oborrin e tij dhe i tha se kishte për shitje disa raca shumë të mira kuajsh arab. Ai e ftoi mbretin të shihte kalin që kishte sjellë me vete dhe i tha se nëse do t’i pëlqente, do të dërgonte edhe kuajt e tjerë.

Mbreti e donte kalin dhe i tha se do t’i pëlqenin të gjithë kuajt e tij. Mbreti i pagoi 5000 monedha ari si paradhënie dhe tregtari i premtoi se do të kthehej me kuajt e tjerë brenda 2 ditësh para se të nisej.

Kaluan dy ditë, pastaj dy javë dhe akoma, tregtari nuk u kthye. Mbreti bëhej gjithnjë e më i shqetësuar. Një mbrëmje, për të qetësuar mendjen, ai shkoi të bënte një shëtitje nëpër kopshtet e largëta të mbretërisë.

Aty pa tregtarin duke shkruar diçka në një letër. Mbreti iu afrua dhe e pyeti se çfarë po shkruante. Ai nuk mori përgjigje. Mbreti e pyeti më tej. Më pas tregtari ngriti sytë nuk e njohu se ishte vetë mbreti dhe i tha se po shkruante emrat e budallenjve më të mëdhenj të Mbretërisë.

Mbreti ia mori letrën dhe pa emrin e tij të shkruar në krye. Ai u tërbua me tregtarin dhe kërkoi shpjegim. Për këtë tregtari u përgjigj se çdo njeri që i jep 5000 monedha ari një të huaji është budalla.

Mbreti e pyeti pastaj tregtarin, po sikur ky i huaji të kthehej me kuajt; për të cilën tregtari shtoi, në atë rast, ai njeri i huaj do të ishte budalla. Në këtë rast do të shkruaja emrin tim në vend të emrit të mbretit.

Morali:

Mos u besoni verbërisht të huajve. E njëjta gjë vlen kur bëni biznesin tuaj me këdo.

Mos paguani paradhënie për diçka që nuk jeni të sigurt nëse shitësi e disponon apo jo, duket një këshillë elementare dhe e tepërt, por që e harrojmë shumë shpesh.