“Më duhet një kujdestar i kualifikuar…”, shkroi zotëria i pasur dhe e vendosi tabelën në hyrje të tempullit

©iStock

Një herë në një fshat, një zotëri i pasur ndërtoi një tempull madhështor në qendër të fshatit.

Kur tempulli ishte gati, shumë vizitorë filluan të arrinin në tempull për të adhuruar. Duke parë madhështinë e tempullit, njerëzit do ta lavdëronin atë për bukurinë.

Me kalimin e kohës, tempulli u bë i njohur. Njerëzit nga larg dhe gjerë filluan të arrinin në tempull për të adhuruar dhe do të admironin bukurinë e tij. Duke parë numrin në rritje të besimtarëve, zotëria i pasur bëri rregullime për ushqim dhe strehim për besimtarët në vetë tempullin.

Tani, njeriu i pasur kishte nevojë për një person që do të kujdesej për të gjitha rregullimet në tempull, kështu që ai vendosi një njoftim jashtë tempullit – “Më Duhet një Administrator”.

Duke parë njoftimin, shumë njerëz filluan të vinin te pasaniku. Njerëzit e dinin se nëse do të merrnin punë si administrator i këtij tempulli, atëherë edhe paga do të ishte e mirë.

Por njeriu i pasur kthente çdo aplikant pas intervistës dhe thoshte: “Kam nevojë për një person të kualifikuar për këtë punë, i cili mund ta menaxhojë tempullin siç duhet.”

Shumë njerëz e quanin budalla ose të çmendur, por ai nuk i kushtoi vëmendje komentit të askujt dhe vazhdoi të kërkonte një njeri për të menaxhuar tempullin.

Zotëria i pasur ulej në çatinë e shtëpisë së tij çdo mëngjes, duke parë vizitorët që vinin në tempull. Një ditë me diell të fortë ai pa se një burrë shumë i varfër erdhi në tempull. Ky burrë kishte veshur rroba të grisura dhe të pista.

Kur burri i varfër doli nga tempulli, zotëria i tempullit e thirri dhe i tha: “A do të kujdesesh për rregullimet për këtë vend.”

I varfëri u befasua shumë kur dëgjoi një njeri të pasur dhe me duar të mbledhura u përgjigj: “Unë jam shumë i varfër dhe as nuk jam i arsimuar. Si mund ta menaxhoj tempullin kaq të madh…”

Zotëria i pasur buzëqeshi dhe tha: “Unë nuk dua që ndonjë njeri i ditur të menaxhojë këtë tempull. Unë dua t’ia besoj menaxhimin e këtij tempulli një personi të kualifikuar.”

Njeriu i varfër u hutua nga fjalët e të pasurit dhe e pyeti: “Po pse më konsideroni mua njeri të denjë mes të gjithë besimtarëve?”

Njeriu i pasur tha: “E di që je një person i denjë. E ndjej që je një person i denjë. Rrugës për në tempull, kisha ngulur një copë tullë për shumë ditë. Një cep i të cilës kishte dalë nga lart mbi tokë.

Po shihja për shumë ditë që shumë njerëz pengoheshin nga ajo copë tullë dhe shumë njerëz madje gati sa nuk rrëzoheshin pasi u penguan nga ajo copë tullë, por askush nuk mendoi ta hiqte.

Ti nuk u pengove nga ajo copë tulle, e prapëseprapë e shikuat dhe menduat ta hiqnit prej andej. E pashë që i more një lopatë punëtorit dhe e gërmove atë copë dhe e rrafshova tokën aty”.

Duke dëgjuar këtë, i gjori tha: “Unë nuk kam bërë ndonjë punë të madhe. Është detyrë e çdo qenieje njerëzore të mendojë për të tjerët dhe të heqë pengesat që dalin në rrugë. Unë bëra vetëm atë që ishte detyra ime.”

Zotëria i pasur buzëqeshi dhe tha: “Vetëm njerëzit që i dinë detyrat e tyre dhe i kryejnë ato janë njerëz të kualifikuar”.

Thënë kjo, zotëria ia dorëzoi përgjegjësinë e menaxhimit të tempullit atij njeriu të varfër.

Mos harro kurrë pra mësimin që përcjell kjo histori: Edhe nëse askush nuk po na vëzhgon, ne nuk duhet ta harrojmë detyrën tonë.