Murgu që nuk mundi të meditonte, dhe mësimi i madh që mori…

©iStock

Dikur një murg që jetonte në manastir me murgj të tjerë, vendosi të meditonte i vetëm larg manastirit të tij.

Aty pranë ishte një liqen ku nuk do ta vizitonin shumë njerëz. Kështu, ai vendosi të shkonte në atë liqen për të medituar.

Kur arriti në liqen, nuk kishte njeri tjetër. Mori një varkë dhe e nxori në mes të liqenit. Kur arriti në mes, e ankoroi atje. Atje ai u ul me sy mbyllur dhe filloi meditimin e tij.

Pas disa orësh heshtjeje të pashqetësuar, ai papritmas ndjeu një përplasje të një varke tjetër me varkën e tij. Murgu u shqetësua, por megjithatë ai i mbajti sytë mbyllur.

Përsëri ai ndjeu përplasje. Me sy mbyllur, ai ndjeu zemërimin e tij duke u ngritur, por megjithatë ai i mbajti sytë mbyllur dhe qëndroi i heshtur.

Pas pak, ai përsëri ndjeu përplasje dhe në këtë kohë, ai ishte gati të bërtiste mbi varkëtarin që guxoi t’i shqetësonte meditimin.

Kur nuk mundi më të kontrollonte, hapi sytë dhe shikoi kundrejt një varkë tjetër, për të bërtitur, por i habitur, kur hapi sytë, pa se ishte një varkë bosh, e cila me siguri ishte shkëputur dhe kishte lundruar në mes liqenit.

Sapo murgu e pa këtë, në atë moment ai arriti të vetë-kthjellohej dhe kuptoi se zemërimi ishte brenda tij dhe thjesht kishte nevojë për goditjen e një objekti të jashtëm për ta provokuar atë nga ai.

Që atëherë e tutje, sa herë që murgu ndeshej me dikë që e acaronte ose përpiqej ta provokonte atë në zemërim, ai i kujtonte vetes – personi tjetër është thjesht një varkë bosh. Zemërimi është brenda meje.