“Shkoni në qytet dhe merrni nga xhepat e të pasurve”, u tha mësuesi… Të gjithë studentët u bindën, vetëm njëri nuk lëvizi

©Mongkolchon Akesin/shutterstock

Njëherë e një kohë, në skaj të një qyteti të madh qëndronte një tempull i vjetër.

Shumë djem të rinj që dëshironin të studionin Budizmin do të vinin tre muajt e verës për të jetuar në tempull dhe për të mësuar nga Mjeshtri (Krye Murgu Budist) në tempull.

Një ditë, Mjeshtri vendosi të testonte studentët e tij. Kështu ai mblodhi të gjithë djemtë e rinj rreth tij dhe tha: “Të dashur studentë, siç mund ta shihni unë jam duke u plakur. Nuk jam në gjendje të siguroj nevojat e tempullit si dikur.

E di që nuk ju kam mësuar ende të punoni për para, por ne kemi nevojë për para që të vazhdojmë ta drejtojmë këtë shkollë në tempull. Kështu që unë mund të mendoj vetëm për një gjë që mund ta shpëtojë shkollën tonë nga mbyllja.

Studentët u habitë dhe kishin mbetur me sy hapur.

Mjeshtri vazhdoi, “Siç e dini të gjithë, qyteti ynë afër është plot me njerëz të pasur. Unë dua që të gjithë të shkoni në qytet dhe t’i ndiqni ata të pasur ndërsa ecin nëpër rrugë të mbushura me njerëz ose ecin nëpër rrugica të shkreta.

Dhe kur askush nuk po shikon, absolutisht askush nuk po shikon, ju duhet të vidhni prej tyre. Nëse të gjithë mund ta bëni këtë, atëherë ne mund të kemi para të mjaftueshme për të mbajtur gjallë shkollën tonë.”

Një student i ri e ndërpreu me mosbesim: “Por mjeshtër, ti na ke mësuar se është e gabuar të vjedhësh nga dikush.”

Mjeshtri u përgjigj: “Po, me të vërtetë ua kam mësuar këtë gjë. Do të ishte gabim të vidhni nëse nuk do të ishte absolutisht e nevojshme dhe mbani mend se nuk duhet t’ju shohë askush gjatë vjedhjes… Nëse dikush, dyshoni se dikush mund t’ju shohë, ju nuk duhet të vidhni. A e kuptoni?”

Djemtë shikonin me nervozizëm njëri-tjetrin dhe mendonin me vete nëse i ndodhte diçka zotërisë së tyre.

“Po, mjeshtër”, u përgjigjën djemtë.

Mjeshtri u përgjigj: “Mirë. Tani shkoni dhe kujtoni, nuk duhet t’ju shohë askush duke vjedhur.”

Ngadalë, djemtë e rinj filluan të ngriheshin dhe në heshtje filluan të dilnin nga ndërtesa e tempullit. Mjeshtri gjithashtu u ngrit dhe i shikoi ndërsa shkonin.

Kur mjeshtri u kthye, pa një student që qëndronte ende i qetë në cep të dhomës.

“Pse nuk shkove me të tjerët? A nuk dëshiron të na shpëtosh shkollën?”, pyeti mjeshtri.

“Po, mjeshtër”, u përgjigj djali i qetë.

“Por ju thatë që duhej të vidhnim pa u parë nga askush dhe nuk ka vend në tokë që nuk do të shihesh nga askush pasi unë do ta shihja gjithmonë veten time”, tha djali.

“Shkëlqyeshëm..! Ky është vetëm një mësim që unë shpresoja se studentët e mi do ta mësonin, por ju ishit i vetmi që e morët”, thirri mjeshtri.

Pastaj mjeshtri i kërkoi të shkonte dhe t’i thërriste të gjithë të tjerët të ktheheshin në tempull. Pasi mbaroi dhe gjeti miqtë e tij, të cilët ishin mbledhur me nervozizëm larg pamjes së tempullit dhe po përpiqeshin të vendosnin se çfarë të bënin.

Kur u kthyen mjeshtri u shpjegoi dhe të gjithë e kuptuan mësimin.

Mësimi:

Pavarësisht se çfarë bëjmë, ne gjithmonë kemi një pjesë të vetes që shikon në heshtje dhe që njeh të mirën nga e gabuara dhe mund të na udhëheqë nëse e dëgjojmë. Të gjithë ne mbajmë një peshore të brendshme e cila lexohet nga zëri i ndërgjegjes.