Shoku hëngri darkën, u zgjua natën, dhe u rikthye pas 3 vjetësh…

©shutterstock

Një herë një dijetar po kalonte nëpër një fshat ku jetonte shoku i tij i fëmijërisë. Me këtë rast ai vendosi të vizitojë shtëpinë e shokut të tij.

Kur mbërriti në shtëpinë e shokut të tij, pa se shoku i tij jetonte në varfëri, së bashku me dy vëllezërit.

Dijetari u takuan shokun e tij dhe bashkë patën një bisede për një kohë të mirë. Ai u ngrit për t’u larguar pasi nuk donte t’i bëhej barrë, por shoku i tij i kërkoi të qëndronte. Për shkak të këmbënguljes së shokut, ai vendosi të qëndronte natën.

Në mbrëmje, ndërsa bisedonte me shokun e tij, dijetari vuri re se vëllezërit e tij shkuan në kopështin e shtëpisë së tyre dhe filluan të thyejnë bishtajore nga bishtajorja e pranishme atje.

Pas kësaj, të dy vëllezërit e mikut të tij i morën ato bishtajore dhe shkuan në treg për t’i shitur, për të fituar ca para.

Dijetari e pyeti mikun e tij për këtë dhe kuptoi se shoku dhe vëllezërit e tij po jetonin kështu për një kohë të gjatë. Ata thjesht do dilnin të shisnin bishtajore sa herë që u duheshin para.

Më vonë gjatë mbrëmjes, kur vëllezërit u kthyen, blenë disa ushqime dhe miell për të bërë ushqim.

Sasia e ushqimit të gatuar ishte aq e vogël sa mjaftonte vetëm për dy persona. Duke parë se njëri vëlla u arsyetua se ai është duke agjëruar kështu që nuk do të hajë asnjë ushqim. Një vëlla tjetër tha se e kishte stomakun keq dhe për këtë nuk do të mund të hante ushqim.

Vetëm shoku dhe dijetari u ulën për të ngrënë.

Natën, dijetari nuk mund të flinte duke menduar se si ta ndihmonte mikun e tij. Pikërisht atëherë i erdhi në mendje një ide.

Kur të gjithë ishin në gjumë, dijetari u zgjua dhe mori një sëpatë, shkoi në oborr, preu atë bishtajore. Pasi e preu atë pemë, dijetari iku brenda natës.

Në mëngjes, kur shoku dhe vëllezërit e tij u zgjuan dhe shkuan në oborrin e shtëpisë, ata u tronditën kur e panë këtë. Kur shoku kërkoi dijetarin dhe nuk e gjeti, ai e kuptoi se ishte vepër e tij.

Shumë shpejt u mblodh turma dhe të gjithë filluan të dënojnë dijetarin për prerjen e asaj peme dhe shkatërrimin e mbështetjes së vetme për jetesën e tre vëllezërve. Të tre vëllezërit kishin lot në sy.

Kaluan 3 vjet.

Rastësisht, dijetari duhej të kalonte nëpër të njëjtin fshat. Dijetari mendoi të takonte mikun e tij, por kishte frikë të hynte në fshat. Ai ende mori guximin, u përgatit edhe me idenë se do ta rrihnin atje, sidoqoftë ai arriti ngadalë para shtëpisë së shokut të tij.

Por për habinë e tij, këtë herë nuk ishte një kasolle, por një shtëpi e madhe në vendin e kasolles së miqve të tij. Kur dijetari trokiti në derë. Duke parë mikun e dijetarit dhe vëllezërit e tij i ranë në këmbë duke qarë.

Shoku i tij i uroi mirëseardhjen brenda dhe i tha: “Atë ditë kur këputët atë bishtajore, burimin tonë të vetëm të të ardhurave dhe u largove, ne ishim shumë të zemëruar me ty.

Por tani e kuptojmë pse e kishe prerë atë bishtajore atë natë. Për sa kohë që jetonim me mbështetjen e saj, nuk mund të kishim përparuar.

Nëse nuk do ta kishit prerë atë pemë bishtajore atë ditë, nuk do të kishim menduar të punonim përsëri dhe do të jetonim në varfëri të tillë përgjithmonë. Kur e humbëm atë burim dhe kërkuam mënyra për të fituar jetesën tonë. Ne punuam shumë dhe u bëmë të begatë.”

Mësimi:

Sa herë që kemi një mbështetje, ne mësohemi dhe kufizohemi në atë burim, njëkohësist pranojmë të varfërohemi me kohën dhe gravitojmë në dembelizëm. Ne nuk bëjmë asgjë, dhe as nuk hidhemi në veprim derisa të mos kemi nevojë absolute, derisa errësira të na rrethojë.

Pemë të tilla mbillen në çdo fazë të jetës dhe nëse jemi të ngecur, atëherë duhet t’i presim pemët e tilla me një goditje, sepse kjo është mënyra e vetme për të përparuar.

Ne duhet të dalim nga zona jonë e rehatisë për të jetuar një jetë të suksesshme.