“Të solla rrush nga vreshta madhëri”, i tha fermeri… Mbreti filloi ta gjuante me kokrra derisa humbi durimin!

©shutterstock

Një pemishte e madhe shtrihej bukur përreth pallatit Mbretëror.

Në atë pemishte rriteshin një shumëllojshmëri frutash. Për menaxhimin dhe mirëmbajtjen e asaj pemishteje u emërua një fermer.

Fermeri çonte çdo ditë në pallatin e mbretit shportën plot fruta të freskëta nga vreshti.

Një ditë fermeri pa se frutat e arrës së kokosit, guavas, kumbullës dhe rrushit ishin pjekur dhe ishin gati për t’ia shërbyer Mbretit.

Fermeri filloi të mendojë – Cilin frut duhet t’i çoj mbretit sot?

Pasi u mendua pak, mbushi shportën me rrush dhe shkoi në pallat për t’ia dhënë mbretit.

Kur fermeri arriti në pallat, Mbreti ishte i përhumbur në mendime dhe dukej i zemëruar. Fermeri nuk tha asgjë dhe vuri shportën me rrush të lëngshëm përpara Mbretit dhe u ul atje duke pritur përgjigjen e tij.

Mbreti ishte i përhumbur në disa mendime dhe ndërsa mendohej, filloi të vjelë rrushin një nga një dhe e hidhte duke synuar në ballin e fermerit.

Sa herë që rrushi godiste kokën ose trupin e fermerit, fermeri thoshte: “Zoti është shumë i sjellshëm dhe i mëshirshëm”.

Pas pak Mbreti kuptoi se çfarë po bënte dhe çfarë përgjigje po vinte nga fermeri.

Mbreti u ngrit dhe i tha fermerit: “Të godita herë pas here me rrush, duhet të kesh dhembje e jo të thuash – Zoti është shumë i mëshirshëm. Pse e thua?

Fermeri u përgjigj me përulësi: “Zotëri, sot kokosi, kumbulla dhe gujava ishin gjithashtu gati në plantacion, por prapë diçka më shtyu të merrja rrush në vend të këtyre frutave. Nëse në vend të rrushit do të kisha vjelë kokos, kumbull ose guava, cila do të ishte gjendja ime tani?

 

Prandaj po them – Zoti është shumë i sjellshëm dhe i mëshirshëm.”

Mësimi:

Në mënyrë të ngjashme, Zoti na lehtëson shumë nga problemet tona dhe na shpëton, por gjithsesi jemi ne që shpesh bëhemi mosmirënjohës dhe fajësojmë Perëndinë për çdo telash që hasim.

E pyesim Perëndinë – Pse po më ndodh mua? Cili është faji im? Ne nuk duam të pranojmë dhe kuptojmë se çfarëdo që përballemi është rezultat i veprimeve tona.

Edhe nëse vazhdojmë të fajësojmë Perëndinë për problemet tona, ai vazhdon të derdhë bekimin e tij mbi ne. Nëse e kuptojmë se sa shumë na ka dhënë Zoti, atëherë edhe jeta nuk do të duket e mjaftueshme për ta falënderuar atë.