“Ti bërë pushim dhe fitove, ndërsa unë nuk ndalova asnjëherë dhe humba…”, pyeti djaloshi i habitur druvarin e vjetër…

©shutterstock

Në një qytet, çdo vit mbahej një konkurs vjetor i druvarëve.

Rregulli për konkursin ishte i thjeshtë, kushdo që priste më shumë pemë në fund të ditës do të ishte fituesi.

Këtë vit në finale ishin vetëm dy persona. Njëri ishte druvar i vjetër dhe me përvojë, ndërsa tjetri ishte druvar më i ri dhe më i fortë.

I riu ishte plot entuziazëm dhe me fillimin e konkursit final, ai shkoi në pyll dhe filloi punën menjëherë. Druvari i vjetër shkoi në anën e kundërt të pyllit dhe filloi punën e tij me qetësi.

Gjatë konkursit, druvari më i ri mund të dëgjonte tinguj nga ana tjetër e pyllit ku druvari më i vjetër priste pemë. Ai mund të dëgjonte zhurmën e pemëve që binin në anën e të moshuarit. I riu vuri re se në intervale të rregullta, zhurma e prerjes së pemëve ndalonte nga ana e druvarit të moshuar.

Druvari më i ri kuptoi nga kjo se druvari më i moshuar po pushonte pas një intervali të rregullt për të rikthyer qëndrueshmërinë e tij. I riu e shfrytëzoi si një mundësi dhe e shfrytëzoi atë kohë për të prerë edhe më shumë pemë pa pushuar.

Në fund të konkursit, druvari më i ri shikoi grumbullin e drurëve që preu dhe u ndje i sigurt se do të fitonte pasi nuk pushoi si druvari më i vjetër dhe vazhdoi të priste pemë nga fillimi i garës deri në fund pa pushim.

Në ceremoninë e medaljes, i riu qëndroi i sigurt se do t’i jepej çmimi i kampionit të garës. Pranë tij ishte një burrë i moshuar që dukej shumë më pak i rraskapitur se i riu.

Kur u shpall rezultati, i riu u trondit kur dëgjoi se burri i moshuar fitoi bindshëm vendin e parë në atë konkurs.

Djali më i ri iu drejtua druvarit të vjetër dhe tha: “Si mund të jetë e mundur kjo?? Pas çdo ore ju ndalonit prerjen e pemëve dhe pushonit ndërkohë që unë isha ende duke prerë pemë edhe në atë kohë e megjithatë ju fituat.

I moshuari u kthye nga ai dhe u përgjigj: “Po, e vërtetë që bëja pushim pas çdo ore, por nuk ishte vetëm për pushim, por e shfrytëzoja atë kohë edhe për të mprehur veglat e mia.”

Morali:

Në jetën tonë ne thjesht vazhdojmë të nxitojmë për të bërë gjëra, por harrojmë të kuptojmë se duhet të ndalemi dhe ta lëmë veten të pushojë dhe të kemi kohë për të menduar më mirë dhe qartë për jetën.

Ka një ndryshim të madh midis të punuarit fort dhe të punuarit mençur.