3 Pjesët e Trupit që i Zbulojnë Mendimet Tona Përpara se të Hapim Gojën

©shutterstock©shutterstock

Mëso si të deshifrosh mendimet dhe ndjenjat e njerëzve.

Si mund ta dalloni kur dikush gënjen? Apo është duke thënë të vërtetën? Si mund të dalloni kur një person është i qetë ose në siklet? Si mund t’i parashikoni lëvizjet e tyre të ardhshme?

Këto janë llojet e pyetjeve me të cilat një agjent i FBI-së duhet të merret çdo ditë. Dhe çelësi për t’iu përgjigjur atyre qëndron te gjuha e trupit. Shenjat joverbale mund të zbulojnë ndjenjat e vërteta të njerëzve edhe nëse fjalët e tyre nuk e bëjnë këtë.

Të bëhesh një “vëzhgues” i mirë është një aftësi që e zhvillon si çdo tjetër dhe këto rreshta do t’ju fusin në rrugën e duhur. Do të mësosh në lidhje me sinjalet sekrete që trupat tanë dërgojnë pa qenë të vetëdijshëm për to.

Do të mësosh gjithashtu:

  • çfarë është “truri ynë i ndershëm” dhe pse e kemi atë;
  • pse këmbët dhe shputat e tyre janë pjesët më të ndershme të trupave tanë;
  • pse disa njerëz e spërdredhin pendën e tyre kur janë nervozë; dhe
  • si mund të bëheni mjeshtër në leximin e shenjave joverbale.

Komunikimi joverbal është një mënyrë e besueshme dhe e sinqertë e transmetimit të informacionit.

“Po”, thotë ajo, “kjo është përgjigjja ime përfundimtare”. Epo, a është vërtetë siç thotë ajo?

“Më pëlqen”, thotë ai. Po ky?

A është e mundur të parashikohen njohjet e ardhshme dhe të shmangen ato zhgënjyese? A ka ndonjë mënyrë për të zbuluar qëllimet e vërteta të njerëzve vetëm duke zhvilluar një bisedë me ta?

Po, ka, dhe ne e bëjmë këtë gjë çdo ditë.

Gjuha e trupit është çelësi për të kuptuar mendimet reale të njerëzve. Rreth 60 deri 65 përqind e të gjithë komunikimit ndërpersonal është joverbal, me gjuhën e trupit pra. Gjëra të tilla si shprehjet e fytyrës, gjestet, prekja, lëvizjet e trupit dhe toni dhe vëllimi i zërit përbëjnë komunikimin tonë joverbal.

Komunikimi njerëzor është si një puzzle enigmatik dhe fjalët tona të folura janë vetëm një pjesë e tij. Çdo lëvizje ose mos lëvizje në një bisedë tregon një pjesë të enigmës gjithashtu.

Komunikimi joverbal është aq i rëndësishëm saqë edhe dy persona krejtësisht të panjohur të cilën nuk flasin as të njëjtën gjuhë mund të bëhen ende miq. Vetë autori e përjetoi këtë: kur ai migroi për herë të parë nga Kuba në SH.B.A. në moshën tetë vjeç, ai mund t’i kuptonte shokët e tij të klasës vetëm duke lexuar gjuhën e trupit të tyre. Ai përfundimisht mësoi anglisht, por ai tashmë kishte bërë miq para kësaj.

Sinjalet e gjuhës trupore janë më të besueshme se sa fjala e thënë. Njerëzit nuk janë gjithmonë të vetëdijshëm për sinjalet trupore që ata dërgojnë, kështu që e vërteta mund të fshihet në to.

Imagjinoni një të dyshuar që nuk pranon të pranojë një shkelje të rëndë. Kur e pyesni se ku ishte në kohën e krimit, ai mund t’ju tregojë një histori të arsyeshme se si po ecte dhe u kthye djathtas në një cep të caktuar. Por nëse i kapni duart e tij duke u kthyer majtas kur ai e thotë këtë, keni një arsye mjaft të fortë për të mos e besuar. Nënndërgjegjeshëm, gjuha e trupit të tij theksoi drejtimin e vërtetë dhe i zbuloi gënjeshtrën.

Truri limbik i njeriut, d.m.th., “truri i ndershëm”, është i lidhur fort me sistemin tonë nervor.

Pra, kur trupat tanë komunikojnë informacione fjalët tona nuk e shprehin nga buron ai informacion?

Truri limbik luan një rol unik në vetë-shprehinë tonë. Eshtë përgjegjës për mbijetesën tonë dhe nuk bën pushim – reagon ndaj të gjitha shqisave dhe emocioneve tona në mënyrë instiktive dhe të menjëhershme.

Reagimet e trurit limbik janë veprime mbijetese të lidhura në sistemin tonë nervor. Kur truri limbik reagon ndaj diçkaje, ai i dërgon një sinjal pjesës tjetër të trupit duke e udhëzuar atë që të veprojë. Këto sinjale janë të vështira për t’u maskuar, pikërisht sepse janë kaq të menjëhershme dhe automatike.

Truri limbik shpesh quhet “truri i ndershëm”, pasi i bën trupat tanë të shprehin mendime që kemi në kokë edhe kur nuk jemi të vetëdijshëm.

Ju mund të keni vërejtur që njerëzit ngrijnë instiktivisht kur kapen duke bërë diçka të gabuar – këto janë fiks tre butonat tanë “ngrij, mbathja dhe lufto”, të kontrolluar nga truri limbik. Kjo pjesë e hershme brenda trurit tonë, është një pjesë e trashëgimisë sonë stërgjyshore, është një instinkt i skalitur që të mbrohemi nga grabitqarët, ose situatat kërcënuese ose stresuese, në të cilat nuk ka kohë për t’u menduar aspak, duhet veprim i rrufeshëm, automatik.

Miliona vjet më parë, njerëzit rrallë përdornin instinktin e luftimit sepse nuk kishin gjasa të fitonin një sfidë fizike kundër një grabitqari. Kështu që ikja ishte shpesh veprimi i tyre i parë ndaj një kërcënimi.

Sot, ne nuk ia mbathim apo luftojmë fjalë për fjalë, por reagimet tona moderne sinonime të luftimit ende “fluturimit” shfaqen instiktivisht. Për shembull, kur jeni në një bisedë stresuese, mund ta gjeni veten duke u larguar nga tavolina. Ky është një reagim përkatës i ikjes, d.m.th., një përgjigje fluturimi/ ia mbath.

Një përgjigje më ekstreme do të ishte reagimi i “luftimit”, e cila rrallë përfshin kontakt fizik aktual në ditët e sotme. Shprehet më shpesh në një reagim verbal, të tilla si fyerje ose sarkazëm.

Në përgjithësi, veprimet e shkaktuara nga truri ynë limbik janë shumë të rëndësishme për zbulimin e gënjeshtrave ose shenjave të shqetësimit gjatë negociatave.

Këmbët dhe shputat e tyre janë pjesët më të ndershme të trupave tanë.

Kur ishit fëmijë prindërit tuaj ndoshta ju thanë “Mos e bëj atë fytyrë!” kur kishte ushqim në pjatën tuaj që nuk ju pëlqente – duke ju inkurajuar kështu të fshihnit atë që vërtet po mendonit.

Dhe kështu, që në moshë të re, ne jemi stërvitur për t’i bërë fytyrat tona jo të besueshme.

Ato fshehin qëllimet tona të vërteta sepse është kaq e lehtë për ne të ndryshojmë shprehjet tona të fytyrës. Gabimi më i zakonshëm që njerëzit bëjnë kur përpiqen të lexojnë gjuhën e trupit të një partneri është përqendrimi në fytyrë.

Sinjalet që zbulojnë më shumë në gjuhën joverbale dërgohen nga pjesët më pak të pritshme të trupit.

Siç janë këmbët. Në fakt, këmbët tona kanë reaguar në mënyrë të menjëhershme ndaj kërcënimeve për miliona vjet, shumë përpara se të zhvillohej gjuha jonë e folur. Këmbët tona na ndihmuan menjëherë të iknim nga rëra e nxehtë ose të godisnim insektet kërcënuese në tokë afër nesh.

Ne ende mund të shohim gjurmë të kësaj trashëgimie sot: lëvizja e këmbës është e pavullnetshme dhe e sinqertë.

Për shembull, kur këmbët e bashkëfolësit tuaj të bisedës qëndrojnë pjerrët nga ju, kjo mund të nënkuptojë disa gjëra: që ai po bëhet gati të largohet, ai dëshiron të largohet ose nuk ndihet i sigurt.

Ka një arsye tjetër që sinjalet joverbale nga këmbët dhe shputat janë të rëndësishme: ato janë të lehta për t’u vërejtur dhe ato ndikojnë në pjesën tjetër të trupit.

Këmbët e kryqëzuara janë një shenjë që mund të thonë shumë gjëra. Ne shpesh kryqëzojmë këmbët kur jemi rehat, kështu që kur dy njerëz flasin dhe të dy kryqëzojnë këmbët, do të thotë se janë rehat me njëri-tjetrin. Shkryqëzimi i tyre mund të tregojë siklet.

Sidoqoftë, ndonjëherë, këmbët e kryqëzuara në një pozicion ulur mund të shërbejnë si një pengesë midis folësit dhe personit tjetër, duke treguar se ata duan distancë dhe siguri.

Shenja të tjera nga këmbët dhe shputat janë gjithashtu mjaft të dukshme. Ne shpesh tundim këmbët dhe kërcejmë kur jemi të lumtur. Këto lëvizje mund të çlirojnë trupin, madje edhe gojën. Kështu, lëvizjet e këmbëve dhe shputave mund të ndikojnë në pjesët e tjera të trupit, prandaj kujdes për to.

Duart tona janë pjesët më të ndjeshme të trupit kur reagojnë ndaj stresit ose sikletit.

Herën e fundit kur shtrënguat duart me një të huaj, sa kohë u desh? I prekët edhe krahun? Sa e fortë ishte kapja? Ne mund të mësojmë shumë rreth mendimeve dhe synimeve të dikujt duke vëzhguar duart e tij.

Pse?

Sepse duart tona kanë evoluar shumë. Çelësi për mbijetesën tonë, duart tona janë sa precize aq edhe të gjithanshme: ne jo vetëm që i përdorim ato për lyerjen me vaj, por edhe për bartjen e sendeve të rënda. Duart tona janë të afta të japin shumë informacione të ndjeshme.

Njerëzit kanë një tendencë të natyrshme të përqendrohen te duart e njerëzve të tjerë. Thjesht mendoni për mënyrën se si iluzionistët dhe argëtuesit e tjerë kanë ndërtuar karrierën e tyre mbi magjepsjen tonë me duart.

Kjo ka kuptim për mbijetesën tonë, sepse nëse shohim dikë që mban diçka në duar, duhet të dimë nëse është diçka kërcënuese për ne. Ne duhet të dimë nëse diçka po na shenjestron ne apo diçka tjetër.

Drejtimi i gishtit ndaj dikujt shkakton reagime armiqësore dhe negative. Imagjinoni dikë që thotë fjalinë, “Unë e di që e keni bërë ti!” ndërsa ju drejton gishtin. Pa e drejtimin e gishtit, mund të jetë thjesht një dëftim i rastësishëm, por me gishtin e drejtuar, bëhet një akuzë e drejtpërdrejtë.

Gishti i madh është gjithashtu shprehës. Sinjali i gishtit të madh lart, për shembull, është një gjest i rëndësishëm që është kuptohetnë të gjithë botën.

Njerëzit të cilët kanë status të lartë shoqëror (ose duan të projektojnë duke pasur një status të lartë shoqëror) shpesh mund të shihen me gishtat jashtë të dalë nga xhepat e tyre si një shenjë besimi. Në të kundërt, gishtat në xhepa projektojnë status dhe besim të ulët.

Kështu që herën tjetër kur shikoni dy njerëz duke shtrënguar duart, vëzhgoni se çfarë bëjnë duart e tyre menjëherë pasi prekin njëri-tjetrin. Kjo mund të zbulojë përshtypjet e tyre të para për njëri-tjetrin.

Shenjat joverbale janë çelësi për të zbuluar pandershmërinë.

Deri tani ne kemi mësuar për pjesët “e ndershme” të trupit tonë. Por çfarë lidhje me shenjat e pandershmërisë? Si mund t’i dallojmë ato nga ekzaltimi ose lodhja e përgjithshme?

Epo, truri limbik dërgon mesazhe direkt në pjesë të tjera të trupit tonë, si gishtat dhe këmbët. Kur themi një gënjeshtër, ekziston një konflikt midis emocioneve tona: ne e dimë të vërtetën, por fjalët tona thonë diçka ndryshe. Kjo zgjon trurin limbik dhe mund të shkaktojë përhapjen e neurotransmetuesve, siç është adrenalina.

Dridhja, për shembull, mund të shkaktohet nga ky konflikt. Ju mund ta dalloni dridhjen e dikujt duke parë duart e tij kur ata mbajnë sende të vogla; objektet e zgjatura, si stilolapsa ose lapsa, janë veçanërisht treguese.

Dridhja ka një varg kuptimesh. Kjo mund të tregojë ekzaltim gjatë një interviste pune ose shqetësim gjatë marrjes në pyetje.

Pasi kanë kaluar diçka stresuese, njerëzit shfaqin sjellje qetësuese, të cilat kanë për qëllim qetësimin e trupit. Këto pothuajse gjithmonë ndodhin menjëherë pas ngjarjes stresuese.

Pra, në rastin e dikujt që dridhet me laps kur është nervoz, ata mund të fillojnë ta përtypin për të ndaluar dridhjen e tyre dhe të përpiqen të qetësohen. Kur një personi i drejtohet pyetjeve të pakëndshme, ai mund të prekë fytyrën ose qafën e tij. Këto janë gjithashtu veprime paqësuese.

Të gjithë demonstrojnë sjellje të ndryshme qetësuese. Nëse dëshironi të lexoni mirë dikë, duhet ta njihni në mënyrë që të dini se si veprojnë normalisht ose kur janë të ngazëllyer. Nëse mund të njihni gjendjet e tyre të ndryshme emocionale, sjelljet e tyre paqësuese do të bien më shumë në sy.

Gjuha e trupit që përcjell pandershmëri ose pavërtetësitë është e rëndësishme të njihet, por nuk duhet ta ngatërroni atë me format e mashtrimi,t me të cilat do të merremi më vonë.

Leximi i gjuhës së trupit është një aftësi vëzhgimi që kërkon praktikë.

Ju duhen aftësi të sakta vëzhgimi për të qenë në gjendje të lexoni mirë gjuhën e trupit. Dhe, si çdo aftësi tjetër, ato duhet të trajnohen.

Thjesht njohja e fakteve ose modeleve të sjelljes që përcjellin kuptime të caktuara nuk mjafton. Nëse vëzhgoni një shtrëngim duarsh ose buzëqeshje vetvetiu, kjo nuk do të thotë asgjë nëse nuk jeni të vetëdijshëm për kontekstin dhe bisedën.

Vëzhguesit kanë nevojë për një sasi të caktuar vetëdijeje mbi situatën. Ndërgjegjësimi me situatën nënkupton të njohësh sa më shumë detaje në një hapësirë ​​të caktuar.

Imagjinoni një burrë në timon ndërsa po dërgon mesazhe me smartfon. Nëse ai është i përqendruar në telefonin e tij, ai mund të mos e vërë re njeriun me biçikletë që do të përplaset së shpejt me të. Këtij njeriu i mungon vetëdija e situatës. Me fjalë të tjera, shoferi nuk është në gjendje të përqendrohet në të gjitha detajet e nevojshme në situatën e tij të dhënë. Dhe në këtë rast, mungesa e vetëdijes së situatës mund të jetë fatale.

Aftësitë e mira vëzhguese kanë të bëjnë me të qenit të vetëdijshëm për shenjat e shumta. Së bashku, të gjitha këto shenja përbëjnë një studim të bashkërenduar.

Për të qenë në gjendje të analizojë saktësisht mendimet e fshehura dhe shenjat joverbale të një personi, vëzhguesi së pari duhet të jetë i vetëdijshëm për sjelljen fillestare të subjektit. Nëse e dini se si njerëzit veprojnë në një mjedis të qetë dhe asnjanës, do të dini kur sjellja e tyre është e ndryshme dhe do të jeni në gjendje të dëshifroni sjelljen e tyre idiosinkretike.

Cila është pozicioni i tyre i preferuar i dorës ose i këmbës ose shprehja e tyre neutrale e fytyrës? Imagjinoni duke u përpjekur për të përshkruar fytin e fëmijës suaj të sëmurë tek një mjek. Nëse nuk e keni vëzhguar kur është i shëndetshëm, si mund të dallonit ndonjë parregullsi? Pikasja e parregullsive është thelbësore për një diagnozë të saktë.

Mos harroni të tregoni maturi për të vëzhguar. Nëse e vështroni haptazi dikë, do t’i shfaqni qëllimet tuaja. Kjo do ta bëjë vëzhgimin tuaj të padobishëm, sepse personi do të përshtatë sjelljen e tij me tuajën.

Pra, filloni me shenja joverbale të lehta dhe të dukshme, dhe pyesni veten nga vijnë. Nga atje, ngadalë mund të vazhdoni me parashikimin.

Natyralët mashtrues: këtu mund të dalloni komunikimin e vërtetë nga ai i rremë.

Pra, nëse bëheni ekspert për dëshifrimin dhe përdorimin e shenjave joverbale, sa i saktë është e mundur të jesh? Si mund ta zbulojmë kur dikush po përpiqet të na mashtrojë?

Kur vëzhgoni shenjat joverbale të një personi, kushtojini vëmendje mënyrës se si përputhen shprehja e tyre verbale dhe joverbale. Nëse ata theksojnë disa fjalë të papërshtatshme ose të panatyrshme, ndërgjegjja e tyre ka shumë të ngjarë të mos pajtohet me fjalët e tyre.

Gjuha e trupit tonë përputhet natyrshëm me fjalimin tonë kur themi të vërtetën: ne përdorim duart kur grindemi ose na ndrijnë sytë kur buzëqeshim. Ne i kryejmë këto veprime pa i menduar fare.

Kur gënjejmë, megjithatë, fjalët tona nuk korrespondojnë me lëvizjet tona të trupit. Njerëzit që gënjejnë gjatë një marrje në pyetje do të kenë gjithmonë nevojë për një kohë shtesë për të sajuar historinë e tyre imagjinare, kështu që do të ketë vonesa të vogla në disa nga lëvizjet e tyre. Ata mund të lëvizin krahët ose të ndrijnë sytë pak më ngadalë, për shembull.

Eshtë gjithashtu e rëndësishme të mbani në mend se, në një situatë të marrjes në pyetje, ju vetë mund të ndikoni në sjelljen e të dyshuarit. Komunikimi gjithmonë vepron në të dy kahet.

Nëse dyshoni se dikush gënjen, mos ia tregoni kurrë atë. Nëse filloni të bëni pyetje akuzuese ose dukeni të kujdesshëm ose mosbesues, do t’i zbuloni mendimet tuaja. Subjekti juaj do të ndryshojë sjelljen e tyre nëse ata e dinë se çfarë mendoni për ta.

Të gjithë kanë nevojë për një shkallë komoditeti për të qenë në gjendje të komunikojnë. Nëse uleni shumë afër dikujt, shtrëngoni duart me të për një kohë të gjatë ose ia ngulni sytë drejtpërdrejt, ju mund ta bëni atë të pakëndshëm, gjë që mund të ndryshojë gjuhën e trupit të tyre

Më në fund, ju duhet të qëndroni fleksibël, duke u siguruar që të mos bindeni shumë për asnjë interpretim. Përshtatni tezën tuaj me gjetjet tuaja, jo gjetjet tuaja me tezën tuaj!

Mesazhi kryesor:

Truri ynë limbik i dërgon sinjale trupit tonë pa qenë të vetëdijshëm për të, duke shkaktuar lëvizje të pavullnetshme. Ne mund të gënjejmë me fjalë, por jo me trup. Meqenëse nuk jemi të vetëdijshëm për këto sinjale, ato mund të shprehin të vërteta të fshehura. Me praktikë afatgjatë, ju mund të trajnoni veten për të deshifruar lëvizjet e trupit të njerëzve, veçanërisht lëvizjet e këmbëve, duarve dhe shputave të tyre.

Këshillë për t’u zbatur që nga ky moment:

Mos shikoni fytyrën e një personi, shikoni këmbët e tij.

Eshtë shumë më e lehtë t’i mashtrojmë njerëzit me fytyrën tonë, sepse ne jemi në gjendje ta kontrollojmë atë më lehtë. Pra, nëse jeni duke u përpjekur të shihni nëse dikush po gënjen, shikoni duart, këmbët dhe shputat e tij për lëvizje të parregullta dhe shikoni nëse ai ndalet më shumë se zakonisht për të menduar se çfarë po thotë.

*Rehati në parehati: kujdes për krahët e kryqëzuar.