Dashuria e përkryer fillon atëherë kur prishet dashuria ideale…

©shutterstock

Kur ndalon së qeni i dashuruar? Kur kaloni nga të folurit për dashurinë në të folurit për të rënë në dashuri?

Çelësi për të kuptuar nese dashuria e qëndrueshme është në tranzicion dhe jo në ndryshim, në këtë mënyrë mund të kuptojmë se sa dashuri mbijeton kur idealizimi prishet dhe të tjerët jo.

Le të mendojmë se të dashurosh nuk mbaron dhe dashuria fillon, por se është një rrugë nga njëra në tjetren. Të biesh në dashuri është plot idealizim, ne nuk e shohim tjetrin ashtu siç është në të vërtetë, por projektojmë te tjetri të gjitha iluzionet dhe dëshirat tona, gjithçka që duam tek tjetri reflektohet në atë pasion.

Kur vërtet fillojmë ta shohim tjetrin me të metat dhe defektet e tij, kur kemi atë realitet “përplasje” dhe i pranojmë ato dallime dhe arrijmë t’i duam, është kur mund të flasim vërtet për dashurinë. Më pas mund të gjejmë dhe kuptojmë dashurinë e qëndrueshme nëse mund të shohim kalimin dhe përshtatjen me rrethanat me kalimin e kohës. Nuk duhet të jetë perfekte, duhet të jetë reale dhe t’u përgjigjet kërkesave të çdo momenti në mënyrë që të mbetet në kohë.

Teoria e dashurisë e Stenberg

Stenberg themeloi atë që sot njihet si teoria trekëndore e dashurisë. Ky autor flet për dashurinë si një ndjenjë që do të bazohej në tre shtylla themelore:

Intimiteti: kuptohet si afërsia mes dy njerëzve, njohja dhe zbulimi i njëri-tjetrit. Duke i lejuar vetes të kenë besimin për të zhveshur shpirtrat e tyre.

Pasioni: si një ndjenjë dëshire dhe aktivizimi fiziologjik.

Angazhimi ose zotimi për të qëndruar bashkë: vendimi i marrë mes jush për të qëndruar bashkë me kalimin e kohës.

Dashuria e qëndrueshme dhe e plotë do të jepej atëherë nëse të tre komponentët do të ishin në pjesë të barabarta, megjithëse ka faza në të cilat intimiteti, pasioni apo angazhimi marrin një peshë më të madhe si “bashkues” të çiftit.

Për Stenberg, dashuria e qëndrueshme dhe e plotë do të ishte e lehtë për t’u gjetur, por e vështirë për t’u mbajtur. Tani duke parë tre shtyllat, varësisht se cila prej tyre bie në sy, do të kemi lloje të ndryshme dashurie. Për shembull:

I kënaqur: këtu do të ishte e pranishme vetëm privatësia. Do të kishte afërsi dhe mirëkuptim.

Fiksim: pasioni do ta shënonte këtë ndjenjë. Ka tërheqje fizike dhe seksuale. Është shumë i shpejtë por edhe zvogëlohet me shpejtësi të madhe.

Dashuria e zbrazët: angazhimi do të mbetej. Është marrë vendimi për të qëndruar bashkë dhe kjo vazhdon për shkak të atij premtimi.

Dashuria romantike: këtu do të gjenim pasionin dhe intimitet. Përkushtimi do të lihej jashtë kësaj lloj dashurie.

Dashuri si shokë: intimiteti dhe përkushtimi e përcaktojnë këtë model. Mund të kuptohet si një miqësi afatgjatë dhe e përkushtuar.

Dashuria fiksim: kuptohet si bashkimi i pasionit dhe angazhimit, por pa njohje të thellë. Nuk njihen në thellësi dhe e kanë të vështirë të qëndrojnë në kohë.

“Nëse vërtet e do dikë, e vetmja gjë që dëshiron për të është lumturia e tij, edhe nëse nuk mund t’ia japësh.” – Anonim

Duke kuptuar këto lloj dashurie ne mund të kuptojmë shumë më mirë se kjo ndjenjë është dinamike dhe në ndryshim. Kështu, është e mundur të kalohet nga një lloj në tjetrin sipas fazave ose nënvizimit të disa prej shtyllave bazë që kemi identifikuar më parë.

Trekëndëshi Sternberg i Dashurisë

A është e shëndetshme të jesh gjithmonë i dashuruar?

Shumë e përshkruajnë fazën e pasionit si një fazë delirante falë faktit se në këtë periudhë zakonisht ekziston një distancë e konsiderueshme midis asaj që është dhe asaj që ne perceptojmë. Ne e idealizojmë personin tjetër dhe na kushton sa bota të jemi objektivë, ndaj kjo nuk do të ishte një dashuri e vërtetë. Të duash dikë nënkupton njohjen e plotë të tij, të dish se çfarë na pëlqen tek tjetri dhe çfarë jo dhe madje edhe më pas të marrim vendimin të dëshirojmë të qëndrojmë pranë tij.

Kur biem në dashuri, truri ynë çliron substanca të quajtura serotonin dhe dopaminë. Lëshimi i tyre gjeneron një ndjenjë kënaqësie dhe lumturie dhe na bën të “varur” ndaj atij personi tjetër, pasi gjeneron eufori dhe mirëqenie. Por ky përrua emocionesh pakësohet me kalimin e kohës dhe ua lë vendin emocioneve të reja, më racionale dhe në disa raste më pak intensive. Truri ynë i dashuruar është i rrëmbyer nga pasioni dhe lumturia e momentit.

Kur truri ynë dashuron, ai e bën këtë edhe me pjesën e tij racionale, duke vlerësuar dhe marrë vendime dhe duke zgjedhur personin tjetër nga një këndvështrim më i pjekur dhe më njerëzor. Le të dashurohemi çdo ditë, por mbi të gjitha le të mësojmë të duam çdo sekondë pasi të jetë thyer inercia e fazës së pasionit. Kështu, dashuria e qëndrueshme nënkupton disa sakrifica që në fillim nuk i kuptojmë dhe kërkon një përpjekje që në fillim nuk na kushtoi. Ne jemi ata që duhet të vendosim nëse ia vlen apo jo.