Doni apo nuk doni, duhet ta pranoni… edhe miqësitë skadojnë

© Daniil Lobachev/unsplash

Jo, nuk është gjithmonë e lehtë.

Të lësh dikë të shkojë kërkon guxim. Sepse të lesh dikë të shkojë është të lësh një pjesë tënden, një pjesë që mund të mos kthehet kurrë… Dhe akoma më keq, ka njerëz që hyjnë aq thellë në qenien tënde saqë kur largohen nuk je më e njëjta… Sepse edhe miqësitë skadojnë.

Jo të gjitha miqësitë janë të përhershme, disa gjithashtu mbarojnë. As dashuria nuk përjashtohet nga skadenca. Nuk ka asgjë të përhershme, marrëdhëniet nuk janë të përjetshme dhe ne duhet të dimë se si t’i lëmë të shkojnë.

Duke qenë se zakonisht e kemi të vështirë të mbyllim miqësi dhe të themi lamtumirë, ky fakt bëhet një burim i madh vuajtjesh për ne. As kalimi i viteve nuk na bën imun ndaj lamtumirës, ​​sidomos kur e dimë se nuk ka kthim prapa.

Miqësitë ndryshojnë me kalimin e kohës

Pas një kohe të caktuar, pak nga miqtë e ngushtë ruajnë të njëjtin pozicion besimi dhe më pak se gjysma e miqve tanë do të qëndrojnë pranë nesh pas 7 vitesh. Në fakt, është normale që kjo të ndodhë.

Marrëdhëniet mund të ftohen për shkak të mosndarjes së ndjenjave, sepse ka ndodhur një konflikt që ka shkaktuar një ndarje të paralajmëruar dhe të pashmangshme ose thjesht sepse çdo jetë merr një rrjedhë të ndryshme.

Kur kjo ndodh, gjëja vërtet e vështirë nuk është t’i lësh njerëzit të shkojnë, por t’i lejosh ata të marrin atë pjesë tënde që i ka shoqëruar gjithmonë. Kjo është gjëja më e vështirë për t’u përballur, edhe në momentet kur kjo marrëdhënie duket se ju shkakton më shumë dëm dhe torturë sesa gëzim dhe dëshirë për ta jetuar.

Gjëja e rëndësishme është t’i lini të lirë në kohën e duhur, pikërisht në momentin kur e dini se nuk ka garanci për përmirësim dhe se nuk mund të vazhdoni t’i sillni vetes asgjë të mirë. Ky do të jetë momenti juaj.

Mos lejoni që kujtimet tuaja të bëhen qortime, atëherë kur thyeni gjithçka që mund t’ju bashkojë dhe ndaloni së ndeshuri në rrugën e jetës. Të lësh të shkosh është demonstrimi më i mirë i dashurisë për veten.

Ndonjëherë ka miqësi që vërtet nuk duhen quajtur kështu, gjë që ka një shpjegim. Ata thonë se miqtë janë familja që ne zgjedhim, por, sado e vrazhdë që tingëllon, ne duhet të kënaqemi me ata që mund të mbajmë.

Ne nuk kemi kohën ose informacionin e nevojshëm për të gjetur shoqëruesin tonë ideal, kështu që është logjike që ndonjëherë të bëjmë gabime.

Mund të na ndodhë edhe neve që, edhe pse vendosim gjithë besimin tonë dhe japim gjithçka për dikë, ai të na mashtrojë. Mund të jenë ato keqbërje që na largojnë dhe është normale, askush nuk dëshiron dikë toksik në jetën e tij që nuk mund t’i besojë më.

Marrëdhëniet po ndryshojnë faza

Në çdo rast, marrëdhëniet janë faza dhe, si faza, ato ndryshojnë. Nëse i pranoni rregullat e lojës do të jeni në gjendje të përparoni. Edhe nëse e doni një person, është e mundur që ai të mos ekzistojë më, të paktën jo siç e keni njohur. Ashtu si ju, të tjerët ndryshojnë dhe evoluojnë, ne nuk jemi të njëjtë nga një vit në tjetrin.

Mund t’ju ndodhë si me kosin që ka skaduar në frigorifer, mund të keni mundësinë ta konsumoni edhe për disa ditë, por në një moment do të duhet të mendoni ta hidhni dhe të blini një tjetër.

Nuk është faji i askujt, miqësitë skadojnë dhe kaq, duhet të dish ta pranosh. Edhe nëse vendosni syze, përsëri do të vini re se aroma e kosit nuk është më e njëjta. Nëse e injoroni këtë dhe vazhdoni ta hani, do të sëmureni. Çmimi për të paguar është shumë i lartë.

Kujtimet janë të bukura përderisa qëndrojnë në të shkuarën dhe ne nuk jetojmë me to, dhe për aq kohë sa nuk na detyrojnë të mbajmë zakone që nuk i duam më dhe na bëjnë të jetojmë në reciprocitet të vazhdueshëm dhe të padëshiruar.

Marrëdhëniet janë transformuar. Ka të ngjarë që të mos keni më të njëjtat vlera, aspirata apo projekte që kishit disa vite më parë. Është normale që të dhemb dhe është e vështirë të heqësh diçka që është pjesë e jotja, por, ashtu si ju, marrëdhëniet tuaja ndryshojnë. Për mirë apo për keq, është vetëm një çështje pranimi.