Njerëzit që i japin shumë rëndësi vetes nuk e arrijnë kurrë atë që duan…

©shutterstock

Kur flasim për arritjen e majës, nuk i referohemi faktit të dalluarit nga të tjerët për shkak të karakteristikave sipërfaqësore, si të qenit më tërheqës fizikisht apo të kesh më shumë sukses profesional.

Arritja e majës nënkupton shumë më tepër se gjitha ato: është të jesh në gjendje të prekësh mirëqenien psikologjike në një mënyrë më autentike dhe më të thellë. Të jesh i lumtur tashmë është të arrish gjënë më të lartë, më të çmuar që mund të marrim, për ta shijuar jetën me kënaqësi.

Koncepti i nënvlerësimit të vetvetes vjen paralelisht me pranimin e pakushtëzuar. Kur e dobësojmë egon tonë dhe e shohim veten thjesht për atë që jemi, njerëz, ne heqim presionin e përpjekjes për t’u dukur ose për të dhënë një imazh të jashtëzakonshëm.

Njeriu është i vlefshëm për të qenë dhe për t’u sjellë si vetvetja, por mbi të gjitha për aftësinë e tij për të dashuruar. Është e kotë të kemi shumë tituj, një fizik të bukur apo një pasuri të madhe nëse më vonë nuk dimë të ushtrojmë dashuri, si me jetën ashtu edhe me qeniet e tjera njerëzore.

Nëse shikojmë nga afër, në realitet njerëzit që vlerësojmë më shumë janë ata që janë autentikë, që e pranojnë veten dhe janë të sigurt se kush janë. Ata përpiqen të përmirësohen por nuk i thonë vetes se nuk duhet të jenë ashtu siç janë sepse nuk gjejnë asnjë lloj vlere pozitive tek ata. Kur tregohemi të zhveshur psikologjikisht para botës, ne e ulim egon tonë dhe e duam veten kur arrijmë atë pikë të lartë për të cilën flasim.

Arritja e majës nuk varet nga jashtë

Kur ne i vlerësojmë të tjerët në varësi të asaj që kanë ose çfarë kanë arritur, ne po bëjmë një gabim. Këtë gabim mund ta bëjmë edhe më të rëndë kur vlerësojmë veten bazuar në faktin nëse kemi apo jo disa karakteristika, të cilat do të na bëjnë të vuajmë duke mos e pranuar veten ashtu siç jemi në këtë moment të saktë të jetës.

E jashtmja nuk mund t’i shtojë vlerë një personi. Ashtu si tasi me fruta që përmban frutat e herëpashershme me disa dëmtime dhe vazhdon të ketë të njëjtën vlerë si gjithmonë, njerëzit nuk mund ta bazojnë vlerën tonë personale në ndonjë veprim apo aspekt specifik.

Për fat të mirë, aftësia për të dhënë dashuri është diçka që çdo qenie njerëzore e posedon në mënyrë të lindur. Nuk ka rëndësi nëse ai është politikan, fshirës rrugësh, informaticien apo model i pasarelave: çdo qenie njerëzore mbart bagazhin e saj dashurinë për jetën dhe qeniet e tjera.

Edhe nëse mendoni se ekzistojnë njerëz të këqij, e keni gabim. Ato që ekzistojnë janë njerëzit e gabuar ose të sëmurë që ende nuk kanë mësuar të veprojnë ndryshe. Nëse reflektoni pak më shumë, do të kuptoni se brenda këtyre njerëzve ka një fëmijë që dëshiron vetëm të vijë në jetë, të vrapojë, të qeshë dhe të shijojë.

Prandaj, duke qenë se çdo qenie njerëzore e ka këtë aftësi të vlefshme, ne të gjithë vlejmë njëlloj, pavarësisht nga raca, seksi, inteligjenca apo paratë.

Përfytyrojeni veten të zhveshur nga rëndësia

Për t’u çliruar nga presionet që lindin nga të menduarit se duhet të kem një veçori të caktuar, të jem e tillë ose të posedoj gjëra të tilla, është e nevojshme që të fillojmë ta imagjinojmë veten të lirë nga gjithçka që supozohet të më japë vlerë. Ato janë vetëm shtresa që mund t’ju çlirojnë pak a shumë nga trupi juaj, por që zhduken në lakuriqësinë tuaj.

Për shembull, nëse unë jam një nga njerëzit që besoj se një fizik i mirë përcakton nëse dikush është pak a shumë i vlefshëm, duhet ta imagjinoj jetën time pa atë fizik. Bëhet fjalë për përfytyrimin e vetes si dikush jo shumë tërheqës, por jashtëzakonisht i lumtur, pasi fiziku i bukur nuk do të jetë i nevojshëm që ne të shijojmë jetën.

Ashtu si me fizikun, ne mund ta bëjmë këtë me shumë karakteristika të tjera të jashtme, si inteligjenca ose suksesi. Nëse jemi në gjendje ta shohim veten si jo-inteligjentë ose të pa-suksesshëm dhe të lumtur edhe pa to, do të jemi në gjendje të jemi pak më të pavarur nga ato shtresa me të cilat vishemi dhe më pak të rreptë me ato forma të papërsosura, të cilat janë të pranishme, në çdo trup dhe në çdo shpirt.

Në këtë mënyrë, kur të jemi të lirë, do të kemi arritur pikën më të lartë: në pranimin e vetvetes sonë dhe rrjedhimisht, në çlirimin e nevojave të rreme ose të varësisë nga jashtë.

Ne do të jemi të lumtur pavarësisht se çfarë kemi. Ne do të jemi në paqe me veten dhe gjithashtu me mjedisin tonë, pasi nuk do të detyrohemi të krijojmë një imazh të caktuar që ata të na pranojnë. Paradoksalisht, të tjerët do të na pranojnë në një mënyrë më reale.

Prandaj, çelësi i mirëqenies qëndron tek përunjësia, tek bindja se nuk jemi të rëndësishëm në vërtetë, dhe të dimë t’i themi vetes se, megjithëse tingëllon kontradiktore, ne jemi qenie të vlefshme, por edhe të papërfillshme në tërësinë e kësaj bote. Kjo gjeneron një pushim të madh mendor: ne nuk kemi asgjë për t’i provuar askujt, thjesht duam veten për atë që jemi.