Gabimi nuk është i atyre që besojnë, por i atyre që gënjejnë…

©shutterstock

Besimi është si një urë qelqi e brishtë dhe transparente që lartëson jetën tonë.

Ndoshta na është dashur shumë kohë dhe shumë përpjekje për ta ndërtuar, duke e bërë atë një aset më se të çmuar.

Megjithatë, përkundër faktit se meriton kaq shumë punë dhe që sjell kaq shumë gëzim, besimi zakonisht shkatërrohet në vetëm pak sekonda nga pakujdesia, egoizmi ynë dhe qëndrimet tona për interesa personale.

Kur thyhet një ndjenjë aq e rëndësishme sa besimi, diçka brenda nesh vdes. Kjo ndodh sepse gënjeshtra vë në dyshim një mijë të vërteta, duke na bërë të vëmë në dyshim edhe përvojat që ne menduam se ishin më të sinqertat. Një thënie popullore pohon se një pikë gënjeshtër ndot një det të vërtetash. Edhe pse është vetëm një gënjeshtër, ajo gënjeshtër ka potencialin të hedhë dyshime mbi gjithçka që na është thënë.

Gënjeshtra ka këmbë shumë të shkurtra dhe krahë shumë të gjatë.

Edhe pse gënjeshtra mund të arrijë kufij të paimagjinueshëm, e vërteta gjithmonë përfundon duke kapërcyer përtej saj. Siç thuhet shpesh, një gënjeshtar kapet më shpejt se një i çalë, sepse fjalët dhe veprimet e tij nuk qëndrojnë. Duhet mbajtur mend se për të gënjyer është e nevojshme të kesh një kujtesë të mirë. Gënjeshtra lodh shumë, por mbi të gjitha shkatërron miqësitë dhe veten tonë.

Në çdo rast, fakti që gjithçka bie nga pesha e vet nuk do të thotë se goditja nuk do të jetë e rëndë dhe e dhimbshme. Në fakt, gjëja normale është se ndodh pikërisht e kundërta dhe se gënjeshtra dhe tradhtia përfaqësojnë një thyerje në jetën tonë, para dhe pas saj.

“Një zog i ulur në një pemë nuk ka kurrë frikë se mos dega do të thyhet, sepse besimi i tij nuk është te dega… Por te krahët e tij … “

Përgjegjësia në tradhëti

Është e zakonshme të dëgjosh se “Nëse të tradhtojnë një herë është faji i tjetrit, por nëse të tradhtojnë dy herë, është faji yt.” E vërteta është se kjo deklaratë nuk është pa arsye, por duhet ta marrim me më shumë imtësi.

Ideja është të mësojmë nga gabimet tona dhe të mos përsërisim gabimet tona, por në fund të fundit nuk duhet të ndihemi kurrë fajtorë që na kanë mashtruar. Si mund, dhe përse duhet ta ngarkojmë veten me përgjegjësi për atë që bëjnë të tjerët? Eshte çmenduri. Nëse dikush na gënjen, përgjegjësia është e atij/asaj që gënjen, jo e jona. Pavarësisht kësaj, është e vërtetë që mund të ndihemi të trishtuar, por është e rëndësishme të mos ndihemi fajtorë sepse nuk kemi bërë asgjë. Epo, besimi është një gjest i bukur që i bashkon njerëzit në një mënyrë të mrekullueshme.

Megjithatë, ka të ngjarë që kjo të na ka torturuar në më shumë se një rast, duke na bërë të ndihemi budallenj që kemi rënë në rrjetet e dikujt “që po vinte”. Në këtë kuptim, është shumë e lehtë të lidhësh pikat dhe të kthjellohesh për të vërtetën kur shtëpia tashmë është rrëzuar dhe është bërë copë-copë. Sidoqoftë, nuk është gjithmonë e lehtë të shihet gënjeshtra në veprim. Ne nisemi me qëllimin tonë të mirë në marrëdhënien e miqësisë apo dashurisë dhe asgjë nuk duhet të na bëjë të dyshojmë se ka një gënjeshtër që po gatuhet.

Ne nuk jemi as fallxhorë dhe as nuk jemi të pagabueshëm. Përveç kësaj, as të tjerët nuk janë të përsosur dhe në disa raste duhet të kemi parasysh që edhe njerëzit e mirë bëjnë gabime, ndaj edhe ne duhet të jemi të hapur për të falur. Kush nuk ka gënjyer kurrë? Është e vërtetë që ka shkallë dhe formë të ndryshme të gënjeshtrave, por me siguri të gjithë i kemi bërë në një moment dhe kemi qenë të bindur se kishim të drejtë për këtë.

“Pas një kohe do të mësoni se dielli të djeg nëse ekspozoheni shumë. Do të pranoni edhe që njerëzit e mirë mund t’ju lëndojnë ndonjëherë dhe do t’ju duhet t’i falni ata. Mëson se të folurit mund të lehtësojë dhimbjen e shpirtit… do të zbuloni se duhen vite për të ndërtuar besimin dhe vetëm disa sekonda për ta shkatërruar atë, madje edhe ju do të jeni në gjendje të bëni gjëra për të cilat do të pendoheni për pjesën tjetër të jetës”. – William Shakespeare

Plaga emocionale e tradhtisë

Mosmirënjohja dhe tradhtia na lëndojnë veçanërisht kur prekin njerëzit që duam dhe kemi rreth nesh, si partneri, miqtë ose familja jonë. Kur kjo ndodh, zemërimi, pafuqia dhe zemërimi fillojnë të veprojnë, duke na bërë të humbasim rolet tona.

Është gjithashtu shumë e dhimbshme (dhe për fat të keq shumë e zakonshme) që dikush të bëjë diçka për ne duke shpresuar vetëm të marrë diçka tjetër në këmbim nga ne. Kjo lloj tradhtie thyen bindjet tona dhe e zhyt botën tonë emocionale në kaos.

Megjithatë, edhe pse mashtrimi na lëndon në thellësi të zemrës, nuk ka shumë kuptim pastaj ngaqë na kanë lënduar ne të ndryshojmë mënyrën tonë të të qenurit dhe të sillemi keq me njerëzit e tjerë për hakmarrje ose keqardhje.

Sado e pabesueshme të duket, ky reagim është mjaft i zakonshëm kur “plaga emocionale” është e hapur dhe e infektuar. Në të njëjtën mënyrë, as ngaqë na kanë tallur pas shpine, nuk duhet të mbajmë armaturë para të gjithë njerëzve të tjerë përreth nesh. Mjafton të mbrohemi nga tradhtari/ja. Besimi ynë te të tjerët nuk duhet të varet nga fakti se një person i vetëm na ka gënjyer. Që dikush, i izoluar, na ka tradhtuar nuk është sinonim i njerëzve të tjerë që e bëjnë këtë. Kështu, siç thuhet nga psikologjia, është më mirë të mos përgjithësohet.

Si të kapërceni gënjeshtrën, tradhtinë…

Siguria, çiltërsia, ndershmëria dhe besnikëria në marrëdhëniet tona janë një shtyllë bazë për të ruajtur lartësimin tonë. Mirëpo, dyshimet dhe gënjeshtrat vetëm na dëmtojnë, na djegin dhe na helmojnë. Një mënyrë e mirë për të kapërcyer mashtrimin është të vendosemi në vendin e tjetrit dhe të përpiqemi të kuptojmë arsyen e veprimit të tyre. Pse e bëri? A do të kishim bërë të njëjtën gjë në situatën tuaj? Le të mendojmë për këtë!

Gjithashtu, ndërsa mosbesimi gërmon thellë brenda nesh, ne të gjithë mund ta kapërcejmë atë. Është normale që në këto situata të rritet dyshimi, por kjo nuk duhet të përbëjë një mundësi për të mos u besuar të tjerëve. Nëse ankorojmë veten në tradhti, rrezikojmë të mos e vlerësojmë atë që personi tjetër mund të përpiqet të bëjë për të rivendosur besimin.

Me fjalë të tjera, duke qenë se ka të ngjarë që të gjendemi në më shumë se një rast me këtë situatë të padëshirueshme, duhet të kuptojmë se është një mundësi për t’u rritur si njerëz dhe për të zgjedhur më mirë njerëzit me të cilët rrethohemi.