“Miqësia është një dashuri serioze; më sublime nga të gjitha dashuritë, sepse ajo…”/ Thëniet më të Bukura të Wellstonecraft

©Britannica

Mary Wollstonecraft ishte një autore angleze e lindur në vitin 1759.

Ajo ishte një kryqtare e fortë e të drejtave të grave dhe shkroi libra të shumtë mbi tema si barazia gjinore dhe edukimi për gratë.

Për kënaqësinë e lexuesve tanë ne kemi sjellë një koleksion të thënieve më të bukura të saj dhe presim të na thoni cilën prej tyre pëlqyet më së shumti.

Thjeshtësia dhe sinqeriteti në përgjithësi shkojnë dorë për dore, pasi të dyja rrjedhin nga dashuria për të vërtetën.

Në fakt, është farsë të quash të virtytshme çdo qenie, virtytet e së cilës nuk rrjedhin nga ushtrimi i arsyes së saj.

Çdo e mirë politike e çuar në ekstrem do të rezultojë prodhuese e së keqes.

Nuk desha kurre veç zemren tende qe iku, nuk ke çfarë të japësh më shume…

Miqësia është një dashuri serioze; më sublime nga të gjitha dashuritë, sepse ajo është e themeluar në parime, dhe e çimentuar nga koha.

Sigurisht që diçka qëndron në këtë zemër që nuk prishet—dhe jeta është më shumë se një ëndërr.

Ëndrrat e mia ishin të gjitha të miat; Askujt nuk i dhashë llogari për to; ata ishin streha ime kur mërzitesha – kënaqësia ime më e dashur kur isha e lirë.

Burrat dhe gratë duhet të edukohen, në masë të madhe, nga opinionet dhe sjelljet e shoqërisë në të cilën jetojnë.

Virtyti mund të lulëzojë vetëm mes të barabartëve.

Askush nuk e zgjedh të keqen sepse është e keqe; e ngatërron vetëm me lumturinë, të mirën që kërkon.

Gratë rrallë kanë punë të mjaftueshme për të heshtur ndjenjat e tyre.

Bëjini gratë krijesa racionale dhe qytetare të lira, dhe ato shpejt do të bëhen gra të mira;—domethënë, nëse burrat nuk i lënë pas dore detyrat e burrave dhe baballarëve.

Bëji ato të lira dhe ato shpejt do të bëhen të mençura dhe të virtytshme, ndërsa burrat bëhen më të tillë.

Duke marrë parasysh gjatësinë e kohës që gratë kanë qenë të varura, a është për t’u habitur që disa prej tyre përqafojnë zinxhirët e tyre

Dashuria nga vetë natyra e saj duhet të jetë kalimtare. Të kërkosh një sekret që do ta bënte atë konstant do të ishte një kërkim i egër sa për gurin e filozofit ose ilaçin e madh.

E dua njeriun si shokun tim; por skeptri i tij, i vërtetë apo i uzurpuar, nuk shtrihet tek unë, përveç nëse arsyeja e një individi kërkon nderimin tim, madje edhe atëherë nënshtrimi është ndaj arsyes, dhe jo ndaj njeriut.

Dhe, ndoshta, në edukimin e të dy gjinive, detyra më e vështirë është që të përshtatet mësimi që të mos ngushtohet kuptimi, ndërkohë që zemra ngrohet nga lëngjet bujare të pranverës.

Frazat e buta, ndjeshmëria e zemrës, delikatesa e ndjenjës dhe përsosja e shijes, janë pothuajse sinonim me epitetet e dobësisë, dhe se ato qenie janë vetëm objekt keqardhjeje dhe ajo lloj dashurie që është quajtur motra e saj, së shpejti do të bëhen objekt përbuzjeje.

Dëshiroj t’i bind gratë që të përpiqen të fitojnë forcë, si në mendje ashtu edhe në trup.

Është koha për të ndarë moralin e pandryshueshëm nga sjelljet lokale.

Është koha për të bërë një revolucion në sjelljet femërore, koha për t’i rikthyer dinjitetin e tyre të humbur dhe për t’i bërë ato, si pjesë e species njerëzore, të punojnë duke reformuar veten për të reformuar botën.

Është e kotë të presësh virtyt nga gratë derisa ato të jenë në një farë mase të pavarura nga burrat.

Të mësuar që në foshnjërinë e tyre se bukuria është skeptri i gruas, mendja i jep formë trupit dhe duke u bredhur rreth kafazit të saj të praruar, kërkon vetëm të zbukurojë burgun e saj.

Nëse i kthehemi historisë, do të zbulojmë se gratë që janë dalluar nuk kanë qenë as më të bukurat dhe as më të butat e seksit të tyre.

Unë nuk dëshiroj që ato [gratë] të kenë pushtet mbi burrat; por mbi veten e tyre.