“Mos bëni atë që dëshironi të bëni, por atë që mendoni se armiku juaj më së paku…”/Thëniet më të Bukura të Fry

©Wikimedia Commons

Stephen John Fry është një aktor, transmetues, komedian, regjisor dhe shkrimtar anglez.

Për kënaqësinë e lexuesve tanë kemi sjellë një përmbledhje të thënieve më të bukura të tij. Siç e njihni tashmë, traditën tonë, në përfundim të leximit mos harro të na thuash cilën prej thënieve mëposhtë pëlqeve apo vlerësove më së shumti.

Po presim të na e thuash.

Mos bëni atë që dëshironi të bëni, por atë që mendoni se armiku juaj më së paku dëshiron që ju të bëni.

Një ide origjinale. Kjo nuk mund të jetë shumë e vështirë. Bibliotekat duhet të jetë plot me to.

Librat nuk janë më të kërcënuar nga Kindle sesa shkallët nga ashensorët.

Arsimi është shuma e asaj që studentët i mësojnë njëri-tjetrit ndërmjet leksioneve dhe seminareve.

Është një klishe që shumica e klisheve janë të vërteta, por si shumica e klisheve, ajo klishe është e pavërtetë.

Ndaloni të ndjeni keqardhje për veten tuaj dhe do të jeni të lumtur.

Të jesh njeri do të thotë të jesh vazhdimisht nën kontrollin e emocioneve të kundërta, të pajtosh çdo ditë tensione në dukje konfliktuale. Unë dua këtë, por kam nevojë për atë. Unë e dua këtë, por e adhuroj edhe të kundërtën e saj.

Ju jeni ai që jeni kur askush nuk po ju shikon.

A jam unë i njëjti person që isha pesëdhjetë vjet më parë? Çdo molekulë dhe qelizë e trupit tim është zëvendësuar shumë herë.

Pak heronj vdesin të qetë në shtretërit e tyre pas një jete të gjatë të mbushur me lumturi.

Kini besim në atë që muzika mund të bëjë.

Është fati i fëmijëve të shpirtit që të fluturojnë shumë pranë diellit dhe të bien, pavarësisht sa herë paralajmërohen për rrezikun. Disa do t’ia dalin, por shumë jo.

Nestori mendoi pak para se të fliste, një zakon i tij që i mërziti shumë, por që garantonte se asnjë marrëzi nuk dilte nga goja e tij.

Asnjë punë nuk ishte më herakleane sesa puna e të qenit Herakliti.

Çfarë ecën me katër këmbë në mëngjes, dy këmbë në mesditë dhe tre në mbrëmje?

Ju zgjidhni t’i nënshtroheni. I tillë është paradoksi i të jetuarit. Ne pranojmë me dëshirë se nuk kemi vullnet.

Janë gjërat e kota që e bëjnë jetën të vlefshme dhe që e bëjnë jetën të rrezikshme: vera, dashuria, arti, bukuria. Pa to jeta është e sigurt, por nuk ia vlen të jetosh.

Asnjë adoleshent nuk dëshiron kurrë të kuptohet, prandaj ankohen se janë të keqkuptuar gjatë gjithë kohës.

Njerëzit që mund të ndryshojnë dhe të ndryshojnë përsëri janë shumë më të besueshëm dhe më të lumtur se ata që nuk munden.

Seksi pa buzëqeshje është po aq i sëmurë dhe po aq i ulët sa vodka dhe tonik pa akull.

Shkopinjtë dhe gurët mund të më thyejnë kockat, por fjalët gjithmonë do të më lëndojnë. Kockat shërohen dhe bëhen më të forta pikërisht në vendin ku janë thyer dhe aty ku janë thurur; plagët mendore mund të bluhen dhe të rrjedhin për dekada dhe të rihapen nga pëshpëritja më e qetë.

Sepse bota duket se nuk ofron kurrë asgjë të vlefshme pa ofruar gjithashtu një të kundërt të tmerrshëm.

Gaia e dëgjoi me kujdes këtë këshillë të mençur dhe – siç bëjmë të gjithë ne, qofshin të vdekshëm apo të pavdekshëm – e shpërfilli atë.

Mund të bëhet më mirë’ është një përfundim i pakuptimtë. “Mund të jesh më i lumtur” është i vetmi që ka rëndësi.

Entuziastët janë mësuar me të qënurit të tallur, të keqtrajtuar dhe të keqkuptuar. Nuk na shqetëson vërtet.

Arsyeja e vetme që njerëzit nuk dinë shumë është sepse nuk u intereson të dinë. Ata janë jokurioz. Inkurioziteti është dështimi më i çuditshëm dhe më i marrë që ekziston.

Ata që sundojnë botën kanë kaq pak mundësi për të vrapuar, për të qeshur dhe për të luajtur në të.

Dëshira për t’u pëlqyer është shpesh një karakteristikë shumë e papëlqyeshme.

Vera mund të jetë një mësues më i mirë se boja, dhe talljet janë shpesh më të mira se librat.

Kam mësuar… se të jesh i sjellshëm është më e rëndësishme se të kesh të drejtë.