“Në jetën time kishte tre gjëra, paaftësia për të folur, paaftësia për të heshtur dhe…”/ Thëniet më të Bukura të Samuel Beckett

©shutterstock

Samuel Barclay Beckett  ishte një romancier irlandez, dramaturg, shkrimtar i tregimeve të shkurtra, regjisor teatri, poet dhe përkthyes letrar.

Një banor i Parisit për pjesën më të madhe të jetës së tij të rritur, ai shkroi në frëngjisht dhe anglisht.

Për kënaqësinë e lexuesve tanë ne kemi sjellë një koleksion me thëniet më të bukura të tij.

Po, në jetën time, meqë duhet ta quajmë kështu, kishte tre gjëra, paaftësia për të folur, paaftësia për të heshtur dhe vetmia, kjo është ajo prej të cilës më është dashur të bëj më të mirën.

Të gjithë kemi lindur të çmendur. Disa mbeten të tillë.

Vallëzoni së pari. Mendoni më vonë. Ky Është rendi i natyrshëm.

Të gjitha të vjetra. Asgjë tjetër kurrë. E provuar ndonjëherë. Dështuar ndonjëherë. S’ka rëndësi. Provo përsëri. Dështo përsëri. Dështoni më mirë.

Ju jeni në planetin Tokë. Nuk ka kurë për këtë.

Lotët e botës janë një sasi konstante. Për secilin që fillon të qajë diku tjetër, një e

Çdo fjalë është si një njollë e panevojshme në mes të heshtjes dhe asgjë.

Dielli shkëlqeu, pa pasur alternativë, mbi asgjë të re.

Gabimet e mia janë jeta ime.

Fundi është në fillim dhe megjithatë ju vazhdoni.

Mos më prek! Mos më pyet mua! Mos më fol! Rri me mua!

Asgjë nuk është më qesharake se pakënaqësia.

“Le të shkojmë.” “Nuk mundemi.” “Pse jo?” “Po presim Godot.”

Ndoshta vitet e mia më të mira kanë ikur. Kur kishte mundësi lumturie. Por unë nuk do të doja që ato të kthehen. Jo me zjarrin në mua tani. Jo, nuk do të doja që ato të kthehen.

Mund ta gjesh kudo një burrë që është duke fajësuar çizmet e tij për të metat e këmbëve të tij.

Fjalët janë gjithçka që kemi.

Mëkati i vetëm është mëkati i lindjes.

Ata lindin me këmbë mbi një varr, drita shkëlqen një çast, pastaj është përsëri natë.

Jo, nuk pendohem për asgjë, gjithçka për të cilën pendohem është që kam lindur, të vdesësh është një punë kaq e gjatë e lodhshme, kështu më rezulton gjithmonë.

Mos prit të të gjuajnë për t’u fshehur, kjo ka qenë gjithmonë motoja ime.

Normalisht nuk pashë ndonjë gjë të madhe. As unë nuk dëgjova shumë. Unë nuk i kushtova vëmendje. Me thënë të drejtën nuk isha aty. Në mënyrë strikte, besoj se nuk kam qenë askund.

Çdo njeriu kryqin e tij të vogël. Derisa të vdesë. Dhe është harruar.

Krijimi i botës nuk u bë një herë e përgjithmonë, por ndodh çdo ditë.

Po, kishte raste kur harrova jo vetëm se kush isha, por harrova të isha.

Pastaj u ktheva në shtëpi dhe shkrova: Është mesnatë. Shiu bie në dritare. Nuk ishte mesnatë. Nuk binte shi.

Zbrazëtia nuk mungon kurrë.

Ne gjejmë gjithmonë diçka, eh Didi, që të na lërë të mendojmë se ekzistojmë?

I tillë jam unë. Ose harroj menjëherë ose nuk harroj kurrë.

A po flija unë, ndërsa të tjerët vuanin? A po fle tani? Nesër, kur zgjohem ose mendoj se po zgjohem, çfarë të them për sot? Se me Estragon mikun tim, në këtë vend, deri në vjeshtën e natës, prita Godot?

Arti nuk ka të bëjë me qartësinë, nuk zhytet në të qartë dhe nuk e bën të qartë.

I dashur keqkuptim, falë teje do të jem vetvetja, në fund.

Gjithmonë kam menduar se pleqëria do të ishte shansi më i mirë i një shkrimtari. Sa herë që lexoja veprën e vonë të Gëtes ose të W. B. Yeats, kisha paturpësinë të identifikohesha me të. Tani, kujtesa ime është zhdukur, e gjithë rrjedhshmëria e vjetër është zhdukur. Nuk shkruaj asnjë fjali pa i thënë vetes: ‘Është gënjeshtër!’ Kështu që e di që kisha të drejtë. Është shansi më i mirë që kam pasur ndonjëherë.

Fjalët janë rrobat që veshin mendimet.

Nëse nuk e dini se ku jeni aktualisht, ju jeni të vdekur.

Heshtje, po, por çfarë heshtjeje! Sepse është shumë mirë të mbash heshtje, por duhet marrë parasysh edhe llojin e heshtjes që mban.

Esenciali nuk ndryshon.

Nëse ka një pyetje që e kam frikë, për të cilën kurrë nuk kam qenë në gjendje të shpik një përgjigje të kënaqshme, është pyetja çfarë po bëj.

Ne e kalojmë jetën tonë, është e jona, në përpjekje për të bashkuar në të njëjtin çast një rreze dielli dhe një stol të lirë…

Të mos duash të thuash, të mos dish se çfarë dëshiron të thuash, të mos jesh në gjendje të thuash atë që mendon se dëshiron të thuash, dhe të mos ndalosh kurrë së thëni, mbase kurrë, kjo është gjëja që duhet mbajtur parasysh, edhe në flakën e kompozimit.