“Njerëzit më ftojnë në darkë jo sepse di të gatuaj, por sepse më pëlqen të…”

©shutterstock

Carol Creighton Burnett (lindur më 26 prill 1933) është një aktore, komike, këngëtare dhe shkrimtare amerikane.

Ajo ka arritur sukses në skenë, televizion dhe film në zhanre të ndryshme, duke përfshirë role dramatike dhe komike. Ajo gjithashtu është shfaqur në emisione të ndryshme talk dhe si paneliste në emisione lojërash.

Për kënaqësinë e lexuesve ne kemi sjellë një koleksion të thënieve më të bukura të saj. E si gjithnjë, në përfundim të leximit, ne presim të na thoni cilën prej tyre pëlqyet më së shumti.

Njerëzit më ftojnë në darkë jo sepse di të gatuaj, por sepse më pëlqen të pastroj.

Kur ke një ëndërr, duhet ta rrëmbesh dhe të mos e lëshosh kurrë.

Vetëm unë mund ta ndryshoj jetën time. Askush nuk mund ta bëjë për mua.

Para se të shkoni në shtrat, shkruani tre ‘mirënjohje’ për ditën dhe tre ‘të mira të bëra’ (ato mund të përfshijnë edhe diçka aq të thjeshtë sa larja e rrobave) – rezultatet mund të jenë të mahnitshme!

Për të kuptuar dhimbjet e lindjes provo të marrësh buzën e poshtme dhe ta zgjasësh mbi kokë.

Duhet të kalosh rënien në mënyrë që të mësosh të ecësh. Ju ndihmon të mësoni se mund t’i mbijetoni. Ky është një edukim në vetvete.

Unë jam rritur gjithmonë nga problemet dhe sfidat e mia, nga gjërat që nuk funksionuan, në ato momente kam mësuar vërtet.

Askush nuk tha se jeta ishte e drejtë. Thjesht me plot ngjarje.

Por unë nuk kam kërkuar që të kem hundët e dikujt në jetën time private. Nuk kam kërkuar as të bëhem e famshme. Gjithçka që kërkova ishte të mund të fitoja jetesën duke i bërë njerëzit të qeshin.

Sepse askush nuk e kalon jetën pa një damkë.

Por unë nuk e inatos askënd, sepse e di sa e vështirë është ta kesh atë ëndërr dhe ta realizosh, qoftë ajo edhe thjesht të vendosësh një çati mbi kokë dhe ushqim në tryezë.

Komedia është tragjedi plus kohë.

Ne nuk ndalojmë së shkuari në shkollë kur të diplomohemi.

Fjalët, pasi botohen, kanë një jetë krejt të tyren.

Është gjithashtu egoiste sepse ju bën të ndiheni mirë kur ndihmoni të tjerët. Më kanë ndihmuar veprat e mirësisë nga të huajt. Kjo është arsyeja pse ne jemi këtu, në fund të fundit, për të ndihmuar të tjerët.

Këshillat e mia interesante për dietën janë të hani herët dhe të mos pickoni mes vakteve.

Kishte raste kur isha më shumë në shtëpi para miliona njerëzve sesa në shtëpi.

Do të doja që nëna ime të më kishte lënë diçka për mënyrën se si u ndje kur u rrit. Do të doja që gjyshja ime të kishte bërë të njëjtën gjë. Doja që vajzat e mia të më njihnin.

Është pothuajse e pamundur të jesh më qesharak se njerëzit në Uashington.

Kushton shumë për të paditur një revistë dhe është shumë keq që ne nuk kemi një sistem ku skuadra humbëse duhet të paguajë avokatët e ekipit fitues.

Duhet të keni besim se ka një arsye që kaloni nëpër disa gjëra. Nuk mund të them se jam e kënaqur që përjetoj dhimbjen, por në një farë mënyre duhet, për të marrë guxim dhe për të ndjerë vërtet gëzim.

Nuk e hiqja dot të qeshurën nga koka. Nuk ishte karriera. Nuk ishte as një zgjedhje. Ishte një thirrje.

Nuk mund të them një shaka për të shpëtuar shpirtin tim. Nuk është gjëja ime, megjithëse më pëlqen të dëgjoj shaka.

Publiku nuk gabon kurrë.

Më pëlqen shkrimi. Më pëlqen ideja për ta shtypur dhe parë atë në kompjuter dhe për ta printuar vetë dhe, e dini, duke lëvizur fjalitë. Më pëlqen ajo.

Mendoj se gjëja më e vështirë për t’u bërë në botë, nga ana e show-biznesit, është të shkruash komedi.

Nuk jam penduar kurrë që kam refuzuar ndonjë gjë, nuk jam penduar kurrë që kam humbur një punë, sepse gjithmonë kam ndjerë diçka tjetër atje.

Unë nuk ha shumë mish, peshk apo shpendë.

Unë kam një kujtesë të madhe.

Kur dikush që njihet si komik bën diçka të drejtë, është gjithmonë “një zbulim i madh” ose një “largim radikal”. Pse askush nuk e thotë këtë nëse një aktor i drejtpërdrejtë bën komedi? A po supozojnë se komedia është më e lehtë?

Më vjen mirë që kam lindur në atë kohë. Koha ime ishte epoka e artë e varietetit. Nëse do të filloja përsëri tani, ndoshta gjërat do të ndodhnin për mua, por sigurisht që nuk do të ishte në një estradë me 28 muzikantë, 12 kërcimtarë, dy yje të ftuar të mëdhenj, 50 kostume në javë nga Bob Mackie. Rrjetet thjesht nuk do t’i shpenzonin paratë sot.

Unë mendoj se ne jemi këtu për njëri-tjetrin.

Komedi = tragjedi + kohë.

Adoleshenca është vetëm një puçërr e madhe në këmbë.

Fillimisht, erdha nga Teksasi dhe ne jetuam – mendoj se do ta quani mirëqenie, atë që ne e quanim lehtësim.

Epo, nuk e di sa mendjemprehtë jam, por doja të bëhesha gazetare kur u rrita.

Unë me të vërtetë nuk jam aq e qeshur në jetën reale. Por unë jam publiku më i mirë që mund të gjesh. Më pëlqen të qesh.

Më pëlqente më shumë vetja kur nuk isha unë.

Herën e parë që dikush tha: ‘Cilat janë përmasat tuaja?’ Unë u përgjigja, ’37, 24, 38 – por jo domosdoshmërisht në atë rend.’