“Nuk e kuptoni kurrë se sa pjesë e formimit tuaj është e qepur në tengelin e rrobave…”/ Thëniet më të Bukura të Tom Wolfe

©Wikimedia Commons

Tom Wollfe ishte një gazetar dhe romancier modern amerikan. Ai njihet dhe mori famë të madhe si autor i romanit “Bonfire of Vanities”.

Për kënaqësinë e lexuesve tanë ne kemi sjellë një përmbledhje të thënieve më të bukura të tij.

Siç e kërkon tradita, në përfundim të leximit, presim të na thoni cilën prej thënieve mëposhtë pëlqyet më së shumti.

Ju kurrë nuk e kuptoni se sa pjesë e formimit tuaj është e qepur në tengelin e rrobave tuaja.

Një kult është një fe pa fuqi politike.

Secili, secili kudo, ka filmin e tij personale që po vijon, skenarin e tij, dhe të gjithë po aktrojnë në filmin e tyre si të çmendur, vetëm se shumica e njerëzve nuk e dinë se kjo është ajo në të cilën janë kurthuar, skenari i tyre i vogël.

Njëri i përket Nju Jorkut në çast, i takon atij në pesë minuta po aq sa në pesë vjet.

Të gjithë do të jenë ata që janë, dhe sido që të jenë, nuk do të ketë asgjë për të kërkuar falje.

Një gënjeshtër mund të mashtrojë dikë tjetër, por ty të thotë një të vërtetë: je i ulët.

Vendose të mirën tënde aty ku do të bëjë më shumë!

Ndonjëherë ne as nuk e kuptojmë se çfarë na intereson vërtet, sepse shpërqendrohemi shumë nga simbolet.

Marrëzia mbretëron.

Më mirë të jem një rrufepritës sesa një sizmograf.

Çfarë do të thotë, verbërisht? Ajo foshnjë është një krijesë shumë e ndjeshme… Ajo foshnjë e sheh botën me një plotësi që ti dhe unë nuk do ta njohim më kurrë. Dyert e saj të perceptimit nuk janë mbyllur ende. Ajo ende përjeton momentin ku jeton.

Ajo që shkruaj kur e detyroj veten është përgjithësisht po aq e mirë sa ajo që shkruaj kur ndihem i frymëzuar. Është kryesisht një çështje për të detyruar veten të shkruani.

Arsyeja pse një shkrimtar shkruan një libër është për të harruar një libër dhe arsyeja pse një lexues e lexon është për ta mbajtur mend atë.

Nëse e etiketoni këtë, atëherë ai nuk mund të jetë ashtu.

Bota u nda thjesht dhe thelbësisht në ‘të vetëdijshëm’, ata që kishin përvojën e të qenit enë hyjnore dhe një masë e madhe ‘të pavetëdijshëm’, ‘jomuzikalë’, ‘të pa harmonizuar’.

Problemi me fiksionin, është se duhet të jetë i besueshëm. Kjo nuk është e vërtetë me jo-fiksionin.

Është si një gur që rrotullohet nga një kodër – mund ta shikosh dhe të flasësh për të dhe të bërtasësh dhe të thuash Dreq! Por nuk mund ta ndalosh. Mbetet vetëm çështja se ku do të bjerë.

Vetja juaj… janë njerëzit e tjerë, të gjithë njerëzit me të cilët jeni lidhur, dhe është vetëm një fije.

E dashur mama, desha t’ju shkruaj para kësaj dhe shpresoj të mos jeni shqetësuar… Kam takuar njerëz të bukur dhe…

Jo vetëm ta përshkruani një emocion, ngjallini, bëjini ta përjetojnë, duke manipuluar simbolin e emocionit dhe ndonjëherë duhet të ndërgjegjësohemi nga dera e pasme.

Amerika është një vend i mrekullueshëm! E kam fjalën! Asnjë shkrimtar i ndershëm nuk do ta sfidonte këtë deklaratë! Komedisë njerëzore nuk i mbaron kurrë materiali! Nuk të zhgënjen kurrë!

Gjithçka në jetën e secilit është … domethënëse. Dhe të gjithë janë vigjilentë, duke vëzhguar kuptimet.

Nata e errët e fashizmit po zbret gjithmonë në Shtetet e Bashkuara dhe megjithatë ulet vetëm në Evropë.

Të gjithë ne jemi të dënuar të kalojmë jetën tonë duke parë një film të jetës sonë – ne gjithmonë veprojmë sipas asaj që sapo ka përfunduar.

Një liberal është një konservator që është arrestuar.

Gjithçka po bëhej alegorike, e kuptuar nga mendja e grupit, dhe veçanërisht kjo: “Ose je në autobus…ose jashtë autobusit.”

Rruga e dijes të çon në pallatin e mençurisë.

Intelektual është një person i ditur në një fushë, i cili flet vetëm për të tjerat.

Arti nuk është i përjetshëm.

Do të ketë raste kur nuk mund të presësh për dikë. Tani ju jeni ose në autobus ose jashtë autobusit.

Ne jetojmë në një epokë në të cilën idetë, idetë e rëndësishme, vishen si artikujt e modës – dhe pikërisht për të njëjtën arsye vishen artikujt e modës, që është për ta bërë përdoruesin të duket më mirë dhe të ndihet à la mode.

Arti është një besim, jo ​​një zanat.

Gjeniu i tij sapo kishte filluar të lulëzonte. Kjo ishte vetëm gazetaria, në fund të fundit, një filxhan çaj në rrugën drejt triumfit të tij përfundimtar si romancier.