“Tensioni i vërtetë nuk është midis materies dhe shpirtit, ose kohës dhe hapësirës…”/ Thënie të Bukura të McKenna

©erick morell/behance

Terence Kemp McKenna ishte një etnobotanist amerikan.

Ai foli dhe shkroi për një sërë temash, duke përfshirë enteogjenet me bazë bimore, shamanizmin, metafizikën, alkiminë, gjuhën, filozofinë, kulturën, teknologjinë, ambientalizmin dhe origjinën teorike të ndërgjegjes njerëzore.

Për kënaqësinë e lexuesve tanë ne kemi sjellë një koleksion të thënieve më të bukura të tij.

Tensioni i vërtetë nuk është midis materies dhe shpirtit, ose kohës dhe hapësirës, ​​tensioni i vërtetë është midis informacionit dhe marrëzive.

Ndaloni së konsumuari imazhe dhe filloni t’i prodhoni ato.

Ju jeni një qenie hyjnore. Ju keni rëndësi, ju llogariteni. Ju vini nga mbretëritë e fuqisë dhe dritës së paimagjinueshme dhe do të ktheheni në ato sfera.

Ti je një eksplorues dhe përfaqëson specien tonë dhe e mira më e madhe që mund të bësh është të kesh një ide të re, sepse bota jonë është e rrezikuar nga mungesa e ideve të mira. Bota jonë është në krizë për shkak të mungesës së vetëdijes.

Imagjinata është qëllimi i historisë. Unë e shoh kulturën si një përpjekje për të realizuar fjalë për fjalë ëndrrat tona kolektive.

Natyra e adhuron guximin. Ju zotoheni dhe natyra do t’i përgjigjet atij angazhimi duke hequr pengesat e pamundura. Ëndërroni ëndrrën e pamundur dhe bota nuk do t’ju shtypë, do t’ju ngrejë lart. Ky është truku. Këtë kuptuan të gjithë ata mësues dhe filozofë që lanë gjurmë vërtetë, që prekën vërtetë arin alkimik. Kjo është vallja shamanike në ujëvarë. Kështu bëhet magjia. Duke u hedhur në humnerë dhe duke zbuluar se është një shtrat me pupla.

Gjysmën e kohës që mendoni se jeni duke menduar, jeni duke dëgjuar.

Detyra e artistit është të shpëtojë shpirtin e njerëzimit; dhe çdo gjë më pak është një krekosje ndërsa Roma digjet. Nëse artistët nuk mund të gjejnë rrugën, atëherë rruga nuk mund të gjendet.

Natyra sintaksore e realitetit, sekreti i vërtetë i magjisë, është se bota përbëhet nga fjalë. Dhe nëse i dini fjalët nga të cilat është krijuar bota, ju mund t’i bëni prej saj çfarë të dëshironi.

Qëllimi i jetës është të familjarizoheni me këtë trup vdekatar, në mënyrë që akti i vdekjes të mos krijojë konfuzion në psikikë.

Ne priremi të ç’vlerësojmë veten. Ne priremi të besojmë se nuk kemi rëndësi. Dhe në aktin e krijimit tëë kësaj ideje për veten, ne ia japim gjithçka dikujt tjetër, diçkaje tjetër.

E kuptoni se, një sekret nuk është diçka e patreguar. Është diçka që nuk mund të thuhet.

Nëse nuk keni një plan, do bëheni pjesë e planit të dikujt tjetër.

Natyra nuk është armikja jonë, për t’u keqpërdorur dhe pushtuar. Natyra jemi ne, për t’u çmuar dhe eksploruar.

Ne kemi qenë në Hënë, kemi hedhur në hartë thellësitë e oqeanit dhe zemrën e atomit, por kemi frikë të shikojmë brenda vetes, sepse ndiejmë se aty rrjedhin të gjitha kontradiktat së bashku.

Strategjia ime është mos beso asgjë. Nëse beson në diçka, automatikisht pengohesh të besosh të kundërtën e saj.

Është e qartë se është një krizë e dy gjërave: e vetëdijes dhe kushtëzimit. Ne kemi fuqinë teknologjike, aftësitë inxhinierike për të shpëtuar planetin tonë, për të kuruar sëmundjet, për të ushqyer të uriturit, për t’i dhënë fund luftës; Por na mungon vizioni intelektual, aftësia për të ndryshuar mendjet. Ne duhet të ç’kushtëzojmë veten nga 10,000 vjet sjellje të këqija. Dhe, nuk është e lehtë.

Tani po zhvillohet një lloj dialogu midis qenieve njerëzore individuale dhe shumësisë së njohurive njerëzore dhe asgjë nuk mund ta ndalojë atë.

Asgjë nuk vjen pa paralajmërim, por shumë mund të humbasin njoftimin. Pra, është shumë e rëndësishme të dëgjoni intuitën tuaj në vend që ta shpërfillni atë.

Ne duhet të ndërveprojmë me njerëz me të njëjtin mendim anembanë botës për të vendosur rendin e ri intelektual që do të jetë shpëtimi i njerëzimit.

Qytetërimi perëndimor është një armë e mbushur e drejtuar në kokën e këtij planeti.

Egoja është një strukturë që ngrihet nga një individ neurotik i cili është anëtar i një kulture neurotike edhe përkundër fakteve të pastra. Dhe kultura, të cilën e veshim si një pardesy, është konsensusi i kolektivizuar se çfarë lloj sjelljesh neurotike janë të pranueshme.

Na thuhet ‘jo’, jemi të parëndësishëm, jemi periferikë. ‘Merr një diplomë, gjej një punë, merre këtë, merre atë.’ Dhe pastaj je lojtar, por nuk dëshiron të luash në lojë. Ju duhet të rifitoni mendjen tuaj dhe ta hiqni atë nga duart e inxhinierëve të kulturës që duan t’ju kthejnë në një budalla gjysmë të pjekur që konsumon gjithë këtë plehra që po prodhohen nga kockat e një bote që po vdes.

Është imagjinata që argumenton për Shkëndijën Hyjnore brenda qenieve njerëzore. Është fjalë për fjalë një zbritje e Shpirtit të Botës në të gjithë ne.

Apokalipsi nuk është diçka që po vjen. Apokalipsi ka mbërritur në pjesë të mëdha të planetit dhe vetëm për shkak se ne jetojmë brenda një flluske privilegjesh të pabesueshme dhe izolimi social, ne kemi ende luksin për të parashikuar apokalipsin.

Edhe pse shekulli i nëntëmbëdhjetë duhej të përballej me nocionin e prejardhjes njerëzore nga majmunët, ne tani duhet të pajtohemi me faktin se ata majmunë ishin majmunë të vrarë me gurë.

Jemi aq shumë viktima të abstraksionit, saqë edhe nëse Toka do ishte në flakë, mezi zgjoheshim duke u endur nëpër dhomë që të shikojmë termostatin.

Nëse e mbani veten si arbitri përfundimtar, do të jeni më pak të ndjeshëm ndaj infeksionit nga iluzioni kulturor.

Problemi nuk është të gjesh përgjigjen, është të përballesh me përgjigjen.

Asgjë nuk zgjat por asgjë nuk humbet.

Njerëzit janë kaq të larguar nga shpirti i tyre saqë kur takojnë shpirtin e tyre mendojnë se ai vjen nga një sistem tjetër yjor.

Akti krijues është një lëshim i rrjedhës së imagjinatës njerëzore në oqeanin e kaosit mbi të cilin jemi pezull dhe përpjekja për të nxjerrë prej tij ide. Është udhëtimi në det natën, peshkatari i vetmuar në një det tropikal me rrjetat e tij, dhe ju i lëshoni këto rrjeta – ndonjëherë, diçka i shqyen ato që i lë në copa dhe ju thjesht vozitni për në breg dhe vendosni kokën nën shtrat. dhe luteni. Herë të tjera ato që rrëshqasin janë imtësirat, minutat e kësaj metafore iktiologjike të ndjekjes së ideve. Por, ndonjëherë, ju mund të sillni në shtëpi diçka që është vërtetë ushqim, ushqim për komunitetin njerëzor që ne mund të mbajmë veten dhe të ecim përpara.

Ju nuk duhet të bëheni aq mendjehapur sa era të mund të fishkëlleje mes veshëve tuaj.

Vlerat e pashqyrtuara kulturore dhe kufizimet e gjuhës na kanë bërë të burgosur padashur të supozimeve tona.

Kulmi i përpjekjes së njeriut në kohë do të jetë përsosja dhe çlirimi i shpirtit njerëzor. Dhe nuk është se po e ‘bëjmë’. Është si një ligj natyror për të cilin ne ende nuk jemi të vetëdijshëm po shpaloset në mënyrë të pashmangshme.

Bota jonë është në rrezik nga mungesa e ideve të mira. Bota jonë është në krizë për shkak të mungesës së vetëdijes. Dhe kështu, në çfarëdo shkalle secili prej nesh, mund të sjellë një pjesë të vogël të figurës dhe ta kontribuojë atë në ndërtimin e paradigmës së re, atëherë ne marrim pjesë në shëlbimin e shpirtit njerëzor, dhe kjo në fund të fundit është ajo që është në të vërtetë gjithçkaja.

Ne kemi paratë, fuqinë, ekzaminimin mjekësor, njohuritë shkencore, dashurinë dhe komunitetin për të prodhuar një lloj parajse njerëzore. Por ne udhëhiqemi nga më të dobëtit mes nesh – më pak inteligjentët, më pak fisnikët, më pak vizionarët. Ne udhëhiqemi nga më të dobëtit mes nesh dhe nuk luftojmë kundër vlerave çnjerëzore që përcillen si ikona kontrolli.

Çfarë është qytetërimi, 6 miliardë njerëz po përpiqen të bëjnë veten të lumtur duke qëndruar mbi supet e njëri-tjetrit dhe duke i shkelmuar dhëmbët njëri-tjetrit. Nuk është një situatë e këndshme.

Fuqizimi personal do të thotë të ç’kushtëzosh veten nga vlerat dhe programet e shoqërisë dhe të vendosësh vlerat dhe programet e tua.

Kaosi është ai me të cilin kemi humbur kontaktin. Kjo është arsyeja pse i është vënë një emër i keq. Atij ia ka frikën arketipi dominues i botës sonë, që është Egoja, e cila shtrëngohet sepse ekzistenca e saj përcaktohet në terma të kontrollit.

Ju duhet ta merrni seriozisht idenë se të kuptuarit e universit është përgjegjësia juaj, sepse i vetmi kuptim i universit që do të jetë i dobishëm për ju është të kuptuarit tuaj.